පළිගමි

අප ටිකක් නතර වෙමු
මෙහි මදක් ගිමන් හැර යමු
හඩක් නොනඟා සිනාසෙමු
අතින් අත නෑර තදින් අල්ලන් ඉමු

බොහෝ දුර තිබෙන කිසිවක් ම හෝ
පෙන්වන්න දකුණූ දඹරැගිල්ල විහිදුවා එදෙසට
නොදැක නොපෙනී ලත වෙනා කල
කර වටා අත යවා හරවන්න දෑස ඒ දෙසට
කමක් නෑ කම්මුලත් කොනිත්තන්න හීමිට

“යනවා නම් අනේ මං අරන්
යන තැනකට යන්න රත්තරං”
ඒ වගේ වෙලාවක
හදවත ගැහෙන්නේ ඒ විදිහට

ටජ් මහල් මොකටද?
කුලී මාළිගාවක අපට
ලුණුයි බතුයි බෙදා ගන්න බැයිද?
ඔන්න ඔය වගේ බොළඳ විදිහට
හරිම සරළව තමයි
හෙට මම අහන්න ඉන්නේ
“අපි බඳින්නේ කවදද?”

“හෙට එන්න වෙන්නෑ.”
කෙටි පණිවිඩය කොටි නියකි
හදවත පහුරු ගාන
ඇස් වලින් ‍‍ලේ පනින.

“අප ටිකක් නතර වෙමු
මෙහි මදක් ගිමන් හැර යමු
හඩක් නොනඟා සිනාසෙමු
අතින් අත නෑර තදින් අල්ලන් ඉමු”

නුවරඑළියේ ලස්සනම පින්තුරයක්
ඒ වචන තුන හතර එක්කම
අප්ලොඩ් කරමි. එසේ මතක් කර ලමි.

ඔබ එය දකින වේලාවට
තත්පර කොපමණද?
සිතෙන් මැන බලමි.

දුරකථනය නිවමි. දෑස වසමි.
දිගින් දිගමටම එලෙස
ඔබේ සැලසුම් සහගත වචන වලට
පළිගමි.

අතුරුදහන් මිණිකැට

මහවැලි නදී උඹ හංගාගෙන ගලන
අතුරුදහන් මිණිකැට කොපමණ ඇතිද?
කඳුලක් දෙකක් වැටුණත් ගඟ දෑල මත
පතුල සිඹින්නට බර විය යුතුද තව?

හැඩුම් දන්නේ සමනොළ ගිර විතරක්ද? ‍‍
ගෝකන්නෙන් නැගෙන දුම් වල ගින්දර නැද්ද?
උඹ මේ රහස් දැනගෙන නොකරම සද්ද
මහවැලි ඔහේ පාඩුවේ ගැලුවම හරිද?

වහිනා කලට මහ වැහි තව තව වැහැපන්
යටකර නුවර දෙනුවර මහවැලි ගලපන්
සඟවා නොදි හිටි මැණිකක් උඩට අරන්
මටත් දකින්නට බැම්මක ඇඳ පලයන්

“LION”.

The little girl Mollie just lost her dog. The dog’s name was Allie. Mollie used to call Allie her “LION”.

It’s pretty much sure that children and dogs are an unbeatable combination. It’s a double-whammy of cuteness and unconditional love. 

CLIKE HERE FOR MORE

මතක හිත පාරනු ඇති

නුවර යන එන බොහෝ අය
මෙතැන පසු කර යනු ඇති
විටෙක මේතැන පසු කරද්දි
මතක හිත පාරනු ඇති

දිනෙක යළි අප නුවර එන විට
මේතැන පසු කර යනු ඇති
එවිට මතකෙට ගන්න අද අප
මතක මෙහි අතුරා ඇති

රෝබ රෝස මල් පිපී හිනැහුන
මාවතේ ගොළු හඬ දිගේ
දුටිමි දැසක් එදා වගේම
ඇත මඟ බලනා හැටි

අදත් මතකය හිත දරා ගෙන
හිතක් මෙතරම් හිනැහුන හැටි
දුටුවනම් නුඹ මැණිකේ සෙංකඩ
දෑස කඳුලක් ගුලිවනු ඇති

අදත් සෙංකඩ එදා වගේමයි

අදත් සෙංකඩ එදා වගේමයි නැහැනේ වෙනසක් ඒ තරම්
සඳත් ලඟ නැති වළාකුළු බැමී එත් මඟ බලනා තරම්
දුරත් වැඩි නම් දකින හිනෙට සුසුම් සුළි නැගෙනා තරම්
ඇවිත් යනකොට දැස් අද්දර මතක වැහි ඉහෙනා තරම්

රැයත් නොනිදා පහන් කර හද සුසර කළ ඉකි ස්වරයන්
වසත් සැමරුම් ගිනි තබා හද දැවු ආදර කල්පනාවන්
හිතත් විළිලැ සුපෙම් හැඟුමක් පෙමින් පුද ලද දේවතාවන්
තවත් මොකටද තබා ආවෙමි වළාකුළු බැම්මට යටින්

නුවර යන නාඳුනන හිතවත,

නුවර යන නාඳුනන හිතවත,

රෝබරෝස ගස් පහු කරන්
වළාකුළු බැම්මට උඩින්
එබෙද්දී ඇසුවොතින් මින්කැළ
විළද - පොරි අඩු ඇයි කියා දැන්

මම මෙහේ - ඇය ඔහේ
දැන් කලක් වු බව කියන්
මොනවා කිව්වත් මතක ඇතුවම
නැවී හිමිහිට කියාපන්

බැරි වේලාවත් ඇසුනොතින්හෙම
අතන පොරි විකුණනා අම්මාට
ආයෙමත් කෑ ගහන්නැති වෙයි
පොරි - විළඳ ලාබයි කියා ඇය

දිනෙක අතහැර යමි

නිහඬ වෙමි.

සිතුවිලිත් නිදි බැවින්,

කෙටි සුසූම් ඇහැරවමි..

සඳත් අද දුර බැවින්.

සවන් දෙමි.

පවන ගයනා බැවින්,

දිගු රැයම නොනිදමි..

සිහිනයක් නැති බැවින්.

බලන් ඉමි.

රළ වෙරළ සිබිනා බැවින්,

දිනෙක අතහැර යමි..

ක්ෂිතිජයම දකිනා බැවින්.