මේ ගමන දිගු වෙන්න පුළුවන්, කෙටි වෙන්නත් පුළුවන්
එහෙම දිගු,කෙටි ගමන් වල කළු, සුදු අහුමුළු සොයා පදවන යාත්‍රාව
Showing posts with label හුදකලාවේ ලියු කවි. Show all posts
Showing posts with label හුදකලාවේ ලියු කවි. Show all posts

Thursday, May 15, 2025

FourTwentyAMThought


මේ කවියක් නෙවෙයි
ආත්මය හිර කෙරූ වචනයි

මෙය මම ලියන්නේ ඇත්තෙන්ම
මගේ පලවෙනි පෙම්වතාටයි

("දයාබර ....."
මම ආමන්ත්‍රණය ගන්නේ ඔහොමයි
PS: I miss you so much
කවියේ අන්තිම ලියන්නේ මෙහෙමයි)

මේ කවියෙ
පෙම්වතා වීරයා දුෂ්ඨයා ඔබමයි
ඒ කවියෙම
ඔබට පෙම්වතියන් හතරයි
තුන්වැන්නා මම අපි අතර ඇත්තමයි
ඉරිසියාවක් තිබුණේම නැති ගානයි
ඔබ වැඩිපුරම ආදරේ කාටදැයි
සමහරදාට අපි අපෙන් විමසයි
උත්තරයක් නැතිව අපි අපිම ගොළුවෙයි
එත් ඔබ ගැන මතක ගොන්නට
අපි හරිම ආසයි,
කොයිතරමි සුන්දරද එදවස්
මහ සයුර තරමට විශාලයි
රිදුණ තැන් බිඳුන තැන් ඇතත් අපමණ
ඒ සියල්ලම දැන්
නොසලකා හැරිය යුතු ගානයි

පළමු පෙම ගැන කියන්නට
ඔබටද වචන නැති ගානයි
මම දැක්ක මහා ප්‍රේමය එයයි
මටද වචන නැහැ සත්තයි

ඇය ඔබේ ජිවිතේ යාත්‍රාව, නැංඟුරම වෙන්න ඇති
බර දැරු උරහිසට නිවහනක් වෙන්න ඇති
හිස අතඟා ළය සනහන මව්බිසෝ වෙන්න ඇති
ඔබ කොයිතරම් දුර ගියත් ඒ ආදරේ නොසැලුනේ ඒ නිසා වෙන්නැති

මේ වචන ලියන්නේ
දෙවෙනි පෙම ගැන කීමටයි
ඇත්තේන්ම දත යුතුයි
මෙය තවම කවියක් නොවෙයි

ඇය ඔබේ ආඩම්බරය, හෙවණැල්ල වෙන්න ඇති
ඔබේ උරහිස් මතින් ලෝකයක් දකින්නැ'ති
ඔබ ඇයට තේරු සායම් වලින්
ඇගේ හීන  පාට වෙන්‍නැ'ති
විසල් අහසේ සරන්නට දී
සීමාද දමන්නට ඇති

මමයි ඔබගේ තෙවෙනි පෙම
එය වඩා විශාලව නොගත යුතුයි
මොකද මම දැනන් හිටියා
ඔබෙන් පෙම නොපැතිය යුතුයි

මම හිතනවා මම ඔබේ ශක්තිය වෙන්න ඇති
වඩා වැඩියෙන් උරහිසේ රැඳි බරක්
වෙන්න ඇති
නිහඬව උනත් මම පැතුවාට වඩා ආදරේ දෙන්න ඇති
පොරොන්දුවක් නොමැතිව පවා
මට ඔබව තේරුණේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති

ඔබේ හතරවන ප්‍රේමය ඇයයි
ඉතා හුරුබුහුටියි  ඔබට ඇ විශේෂයි
ඔන්න අන්තිම පදය ලියනවා
දැන් මේතැන් සිට කවියක් තමයි

ඈ මැජික්කාරියක් ඔබේ තුළ ආදරේ මායාව දකින්නට ඇති
ඔබ පරම සත්‍යක් ඇය ඔබේ ආදරය විශ්වාස කරන්නත් ඇති
ඈ ඔබට රැජිනක් ඔබ ඇයට රාජ්‍යක් තනන්නත් ඇති
ඔබේ ආදරේ යම් තැනක අසමානතා
ඒ නිසා වෙන්න ඇති

ඉතිං ඔබ මේ පෙම්වතියන්ට ආදරය කළ එකම මිනිසා,
මේ කවියේ අවසානයට ඔබ සිටී.

Like —
(You taught us strength.)
Like —
(You turned pain into laughter.)
Like —
(You fought for our futures.)
Like Atticus—
(You guided us with wisdom.)
Like Furious Styles—
(You built us up, with whatever love you had left.)

Mufasa මෙන්,
(ඔබ අපට ශක්තිමත් වීම කියා දුන්නා)

Guido මෙන්,
(ඔබ සියළු වේදනාවන් සිනහවක් බවට පත් කළා)

Chris Gardner මෙන්,
(ඔබ අපේ අනාගතය වෙනුවෙන් සටන් කළා)

Atticus මෙන්,
(ඔබ අපට ප්‍රඥාවෙන් මඟ පෙන්වූවා)

Furious Styles මෙන්,
(ඔබ ඔබේ ආදරයෙන් හැකි පමණ අපව ගොඩනඟා ගත්තා)


මේ කවිය දැන් නිමයි
එනමුදු තවමත්
ඔබ අපේ පෙම්වතා 
මගේ පළමු පෙම්වතා

ඉන් පසුව

ඔබ අපේ වීරයා,
සමහරක් විට දුෂ්ඨයා


පොරොන්දු වු ලෙසම
මම අවසානයට ලියන්නම්


"PS: I miss you, not even a thousand poems could say it right අප්පච්චි"



Thursday, August 20, 2020

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක

ගඟක් ගැලුවානම් මෙච්චර

කඳුලු දියවැල් හංගගෙන

උපන් කඳුලක් හිතයට තියාගමි

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක 

 

ගහක් වුව සිසිලස පතයිනම්

සුළඟ සැඩ උන වෙලාවක

ඒ සිනාවම මතක් කර ගමි

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක

 

පවස නිවන දිය පැන නඟි නම්

නොසැලෙනා කඳු හිසක් මුදුනෙන්

නුඹ නමින් සෙත් කවි ගයන්නෙමි

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක


Saturday, July 4, 2020

එතැකින් මියෙමි

හිනැහෙමි - හඬමි
නිසසල වෙමී - සසල වෙමී

කවියක ලියමි - ගීයක මිමිණුමක් වෙමි
තනුවක ගැයෙමි - හද කුටියක නතර වෙමි.

සඳ ලඟ හිදිමි - තරුවක උව දුක අසමි
හිරුටත් පෙම් කරමි - රෑ කළුවර වැළඳ ගමි

දෑසම වසමි - රුව මතකෙට නඟා ගමි
මා ඔබ දකිමි - නොදුටුව සේ ඉවත යමි

කඳුලක් ලෙහමි - මේ කුළකට බාර දෙමි
සුළියක එතෙමි - සුළි සුළඟක් වි නැඟෙමි.

ගිරි හිස දකිමි
පා පැකිලෙමි - නතර වෙමි
සුසුමක් හෙළමි - හුස්මක් ගමි
ඇවිද යමි.

කතරක දැවෙමි
වැහි පොද වෙමි - හිතට ගමි
පිණි පොද වෙමි - ගිලිහී යමි
එතැකින් මියෙමි.


Monday, June 15, 2020

මට පුදුම


මට පුදුම ; අදත් ඔබ,
එතැන එලෙසම මඟ බලන්ඉන්නෙකට
වසා ගත් මුවින් මද සිනා වපුරන එකට

මට පුදුම ; අදත් ඔබ,
මහ රෑක අහම්බෙන් සිහින නොදකින එකට
යාම තුන නිදි නැතුව කවිම ලියනා එකට

මට පුදුම ; අදත් ඔබ,
වතාවක් එක එන්නයැයි නොකියන එකට
ආවොතින් නවතින්න ඉඩ තබා ඇති එකට

මට පුදුම ; අදත් ඔබ,
මුසලම සෘතුවක තුහින පිහදන එකට
වස්සාන සෘතුවක පැහැය සඟවන එකට

මට පුදුම අදත් ; ඔබ,
ඒ අහස මඟ හැරුණු තරු කිණිති හොයනෙකට
එයත් දැන දැනම හඳට මා මුවා වී ඉන්නෙකට


Sunday, May 24, 2020

මතක අතරේ හිදින්නම්

කදුළු බිද බිද එකතු කරගෙන
සුළගේ පා කර හරින්නම්
පිනි පොදක් සේ රෑක ඇවිදින්
නුඹේ නෙත් අග සිඹින්නම්
 
සුසුම් පොද පොද හිතේ ගුලි කර
කවිය මා පද බදින්නම්
ගීතයක් සේ දෙතොල මිමිණේන
මතක අතරේ හිදින්නම්
 
තනුව වී ජිවිතය ගැලපුව සත්සර ම
නොගැයෙනා මෙහොතක
බෝ පතින් නැගි සිලි සිලීය වී
නුඹේ සවනත ගැයෙන්නම්
 
පමා වුව මැන තවත් මොහොතක්
නෙත් පුරා නුඹ දකින්නම්
පිය නගනු බැරි දුරක යන විට
තරු නෙතක් වී මග කියන්නම්
 
 

Saturday, May 16, 2020

පිටු අතර


ඒ සුදු රෝස මල
ඔබ තවම පරිස්සම් කරනවද?

පිටු අංක
එකසිය පනත් හය
පිටු අංක
එකසිය පනස් හත
අතර මැද, ඒ තමයි
ආදරේ වෙනුවෙන්
මලක් හිර උන තැන

එපා දැන්, ඒ පොතේ පිටු පෙරළන්න
වියලුණු මලක් මිස
කොහිද දැන් එහි සුදු රෝස
අනිත් එක ඉතිං;
නිදහසක් මොකටද?
හිරවෙලා ඉඳ මියුණු මලකට

එත් මට එක උදව්වක් කරනවද?
මතක නම් ඒ පොතේ නම කියනවද?
මල තැබු තැන මම, ඉරි ඇන්ද වචන පෙළ
කැමති, ආයෙමත් එක් වරක් මතකෙට ගන්න.


Monday, March 2, 2020

අක්කර තිහේ නීටා

මත් වෙච්ච හැන්දෑවට
කට ගැස්ම හදන
දුම් දමන කරත්තය
මාර ගහ යට බදු ගත්ත
නමින් එහි අයිතිකාරිය
අක්කර තිහේ නීටාය

පොඩි පුතුගේ පියාඹන හීනය
දු දකින නිළි රැජිණි සිහිනය
නමින් සැමියා වෙච්චි රූපේගේ
ඇප මුදල් හා ගෙයි උකස් ණය
මැවී හැම විට පෙනේනවා ඇති
රත් වෙනා තෙල් තාච්චිය තුළ


සිහින්වට නැඟි කඳුළු බිංදුව
දා බිංදුවක් ලෙසින් සම කොට
පිටි අත්ල මත රදව ගත්තී
එහෙත් ඈ සිත නැඟුණු සුසුමට
වඩේ කර වී කළුව තිබුණි


බමන ඇස් වල ගිණි පුළිඟු රස්නෙට
ඇගේ වත කට ගැස්ම වෙනකොට
වඩේ කර වෙන තාච්චිය ලඟ
ඇගේ හදවත ගැස්ම වැඩි වුණේ
නිසාමයි ඉවසන්න බැරි එ ලිපේ රස්නය

Saturday, February 29, 2020

සීතල අගුණයි

එළියක් විහිදෙයි,
ඈත වළාකුලක් දෙබෑ කරමින්
හෙන හඬක් නැ‍‍ගෙයි,
වීදි සුනඛයිගේ උඩු බිරුම් හඬ
ඇසෙයි ඈතින්, නිවී නිවි නිවී යයි
සඳ පහන් එළිය. 

මද සුළඟ සැර වෙයි ටිකෙන් ටික
මද නිහැඬියාවකට පසුව
වැසි වැටෙනවා ඇතැයි
සිතිය හැකි තරමටම එහෙට


සුළඟ තෙත් වෙයි සීතලද වෙයි.

පරණ පුරුදු හාන්සි පුටුව මත
තැනින් තැන සුදු රෝම පිරුණ පපුවක්
නිදයි, එහෙත් දෙනෙත් අවදියෙන් විමසිලිමත් වෙයි


දැන් දැන් වැසි වැටෙන ඉසව්වේ කුටියක
පහන් නිවා ඇතැයි සිතුනද,
දුවයි සිත අතීතයේ එක දවසක
අඹ ගසට ගෑසු ගලකින්
උළු කැඩුණ වහලය වෙතට,


සැලෙයි හදවත, මුුසුව බිය හා සැකය
එතැන තවමත් නිදන සිටු කුමාරිට
සීතල අගුණ බව සිහිව..

Thursday, February 27, 2020

එදා පෙන්නු අහසමයි

නුඹට මම, මටද නුඹ
ආදරේ යැයි ගිවිස ගත් විට
නුඹ මනින ප්‍රේමයේ පළලට
එදා පෙන්නු අහසමයි මෙය

මම නුඹට, නුඹද මට
ආදරේ යැයි ගිවිස ගත් දින
නොසැලෙනා මහා පව්වකි
නුඹම සම කළ නුඹේ ප්‍රේමය

සැලි සැලී ඉරි තැලි යන විට
කැඩි කැඩී බිදි යන විට
බලා හිදි ප්‍රේමයෙ මේ කුළු
සුසූම් සැගවුව අහසමයි මෙය


Sunday, January 12, 2020

ගම්භාර දෙයියනේ

අයියනායක දෙයියෝ වැඩියැයි පහන් පුදනා මේ නුගේ
සිරීමලි පොඩි නගා ගේ මීනිය තිබුණා පාමුලේ
සිද්ද පත්තිනි දනට අම්මා ගියපු ඒ හිමිදිරි උදේ
කිරි කරපු ලේ වලින්මයි උතුරු සළුවත් පෙගවුනේ
ගම් හතට දිවැස් හෙළනා ගම්භාර දෙයියනේ
දේව නෙත් නිදා වැටුණද වින්නැහිය ඇයි නොපෙනුණේ
කච්චි රෙදි කඩ ගන්ට හිටි අත් පපුව මැද නතරව එසේ
කාළි අම්මා ළඟදී අම්මා දෙයියන්ටමයි හෙන ඉල්ලුවේ
තාත්තා ගහින් වැටිදා සරස්වතී නවතා එහේ
ලක්ෂ්මි එක්කලා අත් බැදන් එදා ඇය ගෙට ගොඩ උනේ
වල්ලී අම්මා රහස් කිව්දා පත්තිනිත් විරසක වුනේ
රෙද්දේ තුත්තිරි ගලව ගලවා ඈට පත්තිනි හිනැහුනේ
සේද සලු පිළි මාල මුතු පට පෝරු මස්තක මඟුල් දා බෙර
දොලොස් අතකින් පිරිමැදෙද්දී පිරිමැහුණු හීනය වුනේ
කඳ කුමරුගේ රත්තරං රූපේට මහ සොහොන් ගති පැහුණේ
තුන් පිරිතටත් නොවී යටහත් ඒ වෙහෙර සොහොනක් කළේ
කණින් කණ කොන රහස් අසමින් එදා ඒ ඉර බැස ගියා
අමාවක දා නිසා ඒ සඳ එන්නේ නැතුවම නැවතුනා
හතේ කණිසම පහුවෙද්දි තරු වළාකුලකට හැංගුණා
ඇසින් දුටු සලකුණක් නැති සද අම්මා සබ මැද වැළපුනා
කදෝ කිමියන් දැනන් හිටියට එදා රෑ වු පෙම් හ‍බේ
දේවත‍ා එළි ඊට එළියයි රැක්කා මුණිවත මැද සබේ
අදත් යද්දී මග අසාගෙන පහන් පුදලා මේ නුගේ
කදෝ කිමියන් රැහැයියන් හා ඔච්චමටමයි හිනැහුණේ


Monday, December 23, 2019

පළිගමි

අප ටිකක් නතර වෙමු
මෙහි මදක් ගිමන් හැර යමු
හඩක් නොනඟා සිනාසෙමු
අතින් අත නෑර තදින් අල්ලන් ඉමු

බොහෝ දුර තිබෙන කිසිවක් ම හෝ
පෙන්වන්න දකුණූ දඹරැගිල්ල විහිදුවා එදෙසට
නොදැක නොපෙනී ලත වෙනා කල
කර වටා අත යවා හරවන්න දෑස ඒ දෙසට
කමක් නෑ කම්මුලත් කොනිත්තන්න හීමිට
“යනවා නම් අනේ මං අරන්
යන තැනකට යන්න රත්තරං”
ඒ වගේ වෙලාවක
හදවත ගැහෙන්නේ ඒ විදිහට

ටජ් මහල් මොකටද?
කුලී මාළිගාවක අපට
ලුණුයි බතුයි බෙදා ගන්න බැයිද?
ඔන්න ඔය වගේ බොළඳ විදිහට
හරිම සරළව තමයි
හෙට මම අහන්න ඉන්නේ
“අපි බඳින්නේ කවදද?”

“හෙට එන්න වෙන්නෑ.”
කෙටි පණිවිඩය කොටි නියකි
හදවත පහුරු ගාන
ඇස් වලින් ‍‍ලේ පනින.

“අප ටිකක් නතර වෙමු
මෙහි මදක් ගිමන් හැර යමු
හඩක් නොනඟා සිනාසෙමු
අතින් අත නෑර තදින් අල්ලන් ඉමු”

නුවරඑළියේ ලස්සනම පින්තුරයක්
ඒ වචන තුන හතර එක්කම
අප්ලොඩ් කරමි. එසේ මතක් කර ලමි.

ඔබ එය දකින වේලාවට
තත්පර කොපමණද?
සිතෙන් මැන බලමි.

දුරකථනය නිවමි. දෑස වසමි.
දිගින් දිගමටම එලෙස
ඔබේ සැලසුම් සහගත වචන වලට
පළිගමි.





Saturday, December 14, 2019

අතුරුදහන් මිණිකැට

මහවැලි නදී උඹ හංගාගෙන ගලන
අතුරුදහන් මිණිකැට කොපමණ ඇතිද?
කඳුලක් දෙකක් වැටුණත් ගඟ දෑල මත
පතුල සිඹින්නට බර විය යුතුද තව?

හැඩුම් දන්නේ සමනොළ ගිර විතරක්ද? ‍‍
ගෝකන්නෙන් නැගෙන දුම් වල ගින්දර නැද්ද?
උඹ මේ රහස් දැනගෙන නොකරම සද්ද
මහවැලි ඔහේ පාඩුවේ ගැලුවම හරිද?


වහිනා කලට මහ වැහි තව තව වැහැපන්
යටකර නුවර දෙනුවර මහවැලි ගලපන්
සඟවා නොදි හිටි මැණිකක් උඩට අරන්
මටත් දකින්නට බැම්මක ඇඳ පලයන්

Wednesday, December 11, 2019

මතක හිත පාරනු ඇති

නුවර යන එන බොහෝ අය
මෙතැන පසු කර යනු ඇති
විටෙක මේතැන පසු කරද්දි
මතක හිත පාරනු ඇති

දිනෙක යළි අප නුවර එන විට
මේතැන පසු කර යනු ඇති
එවිට මතකෙට ගන්න අද අප
මතක මෙහි අතුරා ඇති

රෝබ රෝස මල් පිපී හිනැහුන
මාවතේ ගොළු හඬ දිගේ
දුටිමි දැසක් එදා වගේම
ඇත මඟ බලනා හැටි

අදත් මතකය හිත දරා ගෙන
හිතක් මෙතරම් හිනැහුන හැටි
දුටුවනම් නුඹ මැණිකේ සෙංකඩ
දෑස කඳුලක් ගුලිවනු ඇති


Monday, December 9, 2019

අදත් සෙංකඩ එදා වගේමයි

අදත් සෙංකඩ එදා වගේමයි නැහැනේ වෙනසක් ඒ තරම්
සඳත් ලඟ නැති වළාකුළු බැමී එත් මඟ බලනා තරම්
දුරත් වැඩි නම් දකින හිනෙට සුසුම් සුළි නැගෙනා තරම්
ඇවිත් යනකොට දැස් අද්දර මතක වැහි ඉහෙනා තරම්
රැයත් නොනිදා පහන් කර හද සුසර කළ ඉකි ස්වරයන්
වසත් සැමරුම් ගිනි තබා හද දැවු ආදර කල්පනාවන්
හිතත් විළිලැ සුපෙම් හැඟුමක් පෙමින් පුද ලද දේවතාවන්
තවත් මොකටද තබා ආවෙමි වළාකුළු බැම්මට යටින්


Friday, December 6, 2019

නුවර යන නාඳුනන හිතවත,


නුවර යන නාඳුනන හිතවත,

රෝබරෝස ගස් පහු කරන්
වළාකුළු බැම්මට උඩින්
එබෙද්දී ඇසුවොතින් මින්කැළ
විළද - පොරි අඩු ඇයි කියා දැන්
මම මෙහේ - ඇය ඔහේ
දැන් කලක් වු බව කියන්
මොනවා කිව්වත් මතක ඇතුවම
නැවී හිමිහිට කියාපන්
බැරි වේලාවත් ඇසුනොතින්හෙම
අතන පොරි විකුණනා අම්මාට
ආයෙමත් කෑ ගහන්නැති වෙයි
පොරි - විළඳ ලාබයි කියා ඇය




FourTwentyAMThought

මේ කවියක් නෙවෙයි ආත්මය හිර කෙරූ වචනයි මෙය මම ලියන්නේ ඇත්තෙන්ම මගේ පලවෙනි පෙම්වතාටයි ("දයාබර ....." මම ආමන්ත්‍රණය ගන්නේ ඔහොමයි...