මේ ගමන දිගු වෙන්න පුළුවන්, කෙටි වෙන්නත් පුළුවන්
එහෙම දිගු,කෙටි ගමන් වල කළු, සුදු අහුමුළු සොයා පදවන යාත්‍රාව

Monday, August 24, 2020

සීහ ගිර සිත්තරා ගේ බිරින්දැ


(ඇහුනාද බිඳුවක් තරමකට හෝ
ඒ විලාපය සොඳුරු රුව නරඹන වෙලේ)

නීල කටරොඩු මලක්
නෙලා ගෙනවිත් ලොවෙන් සැගවුව
නුඹේ හිත ගල් බිත්තියේ
ඇදෙන විට හිමියනේ
ගිරි කුලින් සිංහයා පැනවිත්
ගෙපැළ දොරකඩ ඉව කළේ...

නුඹට පිදු සෙනෙහසක් මිස හිත
ලපල් දළුවක වරදක් නොවේ
නුඹට පමණක් රසඳුනක් වු
වෙහෙර රන් කොත හිමියනේ
ගල් කුලක ඇයි සිත්තම් කළේ....

හිමි කමක් නොකියන්න හිමියනි
සුවඳ සගවනු බැරි තැනේ
සුසූමකට හෙලවුනත් ගිරි හිස
දැස් හැර නොබලන්න හිමි සඳ
රිදුම් පිරිමැද ල'පැත්තේ...

ගල් කුලේ ඒ ඇන්ද රූපේට
සිංහයා ලෝභ බැදී වෙලේ
සිංහ නිය නුඹ නෙත් කොනේ
වැදී නෙත් හිත් පැරුණේ
දෑස නුඹ ලියවිලා තිබු ඒ
සෙනෙහේ හින්දද හිමියනේ...

ගල් ලේනේ එක් අඳුරු තැනකදී
මගේ රුව මට හමුවුනා
නුඹේ පෙම් හිත සඟව ගනු බැරි
කරුණ එකිනෙක වැටහුනා
මටත් කලියෙන් කඳුලු බිදුවක්
නෙතින් පැණ බිම විසිරුණා...

Add caption

Thursday, August 20, 2020

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක

ගඟක් ගැලුවානම් මෙච්චර

කඳුලු දියවැල් හංගගෙන

උපන් කඳුලක් හිතයට තියාගමි

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක 

 

ගහක් වුව සිසිලස පතයිනම්

සුළඟ සැඩ උන වෙලාවක

ඒ සිනාවම මතක් කර ගමි

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක

 

පවස නිවන දිය පැන නඟි නම්

නොසැලෙනා කඳු හිසක් මුදුනෙන්

නුඹ නමින් සෙත් කවි ගයන්නෙමි

අතීතය ඇහැරුණු වෙලාවක


Saturday, July 4, 2020

එතැකින් මියෙමි

හිනැහෙමි - හඬමි
නිසසල වෙමී - සසල වෙමී

කවියක ලියමි - ගීයක මිමිණුමක් වෙමි
තනුවක ගැයෙමි - හද කුටියක නතර වෙමි.

සඳ ලඟ හිදිමි - තරුවක උව දුක අසමි
හිරුටත් පෙම් කරමි - රෑ කළුවර වැළඳ ගමි

දෑසම වසමි - රුව මතකෙට නඟා ගමි
මා ඔබ දකිමි - නොදුටුව සේ ඉවත යමි

කඳුලක් ලෙහමි - මේ කුළකට බාර දෙමි
සුළියක එතෙමි - සුළි සුළඟක් වි නැඟෙමි.

ගිරි හිස දකිමි
පා පැකිලෙමි - නතර වෙමි
සුසුමක් හෙළමි - හුස්මක් ගමි
ඇවිද යමි.

කතරක දැවෙමි
වැහි පොද වෙමි - හිතට ගමි
පිණි පොද වෙමි - ගිලිහී යමි
එතැකින් මියෙමි.


Thursday, July 2, 2020

රඟහළකි ජිවිතයම

රාම ඒ වතාවෙදිත් ඇස් උස්සලා මගේ දිහා බැලුවා. හරියටම කෙළින්ම මගේ ඇස් වල කළු ඉංගිරිය දිහාවෙම. හරි කෙළින් බැල්මක් ඒක. ..........තත්පර ගානක් ගත උනත් කිසිම හෙළ වීමක් නැතුව රාම ඒ විදිහටම බලාගෙන හිටියා. ඒත් හරි නම් රාම ඒ වේලාවෙදි ඉන්න ඕන බිම බලාගෙන. බිම බලාගෙන.  පිටපතේ තිබුනේ ඒ විදිහට. මම දෙතුන් වතාවක් ම පිටපත කියවලයි හිටියේ. පොලිෂ් මැදලා තිබ්බ ලී තට්ටු වේදිකාවක්. රාමට රාමගේම ප්‍රතිබිම්භය පේන තරමට ලී වේදිකාව මැදිලා තිබුණේ. අපි ම කොච්චර මේ ලී වේදිකාවේ එහෙට මෙහෙට බරට අඩි තියලා තියෙනවද?

රාම උන්නේ බිම වාඩි වෙලා. දකුණු කකුල දනිස ගාවින් නවාගෙන ලී වේදිකාවට බර දීලා. වම් කකුල නවාගෙන හිටියත් මා පට ඇඟිල්ලෙන් ලී වේදිකාවේ මොනවද අඳින ගමන්. ඒ කොටස  පිටපතේ නෑ. කැම්මි කට් කිව්වෙත් නෑ. අපි දිගටම චරිත වලට ගිලුණා. රාම ඉන්න ඕන බිම බලාගෙන. මේ වෙනකල්ම රාම වම් කකුලේ මා පට ඇඟිල්ල දිහාම බලාගෙන හිටියා. කැම්මි කට් නොකියන්නේ ඒ නිසා. රාමගේ නොන්ජල් මුණට ම හරියන චරිතේ ඒක. රාමගේ බැල්මත් නොන්ජල්. නොන්ජල් කියන එකේ හරිම තේරුම මොකක්ද කියලා මම දන්නැති උනාට ඒක රාමට ගැලපෙනවා. නොන්ජලයා. කට කොනකට හිනාවක් ආවත් මම හිටියේ චරිතේට ආරුඩ වෙලා. කාලි වැහුණා වගේ තමා.

මම චරිතෙන් මිදෙන්නේ මේ වේලාවට. කැම්මි දැන් කිප සැරයක්ම රාමට මතක් කරනවා මගෙන් ඒ වචන පිට වෙද්දි රාම ඉන්න ඕන බිම බලාගෙන කියලා.

මේ ලෝකේ පෙරලුනත් රාම ඔය ඉන්න විදිහටම ඉන්නකැම්මි කියන්නේ එහෙම.

මම හිටියේ පොඩි මේසයක් උඩ. අපි මේසේ හොයා ගත්තේ MH1 දේශන ශාල‍ාවෙන්. ඒ මෙසේ උඩ පුටුවකුත් තියලා. හරියටම එතකොට මම හිටියේ මෙසේ උඩ තියෙන පුටුවේ. රාම ඉන්නේ මට පහලින් වේදිකාවේ ඉඳගෙන. ඒ පුටුව උඩ ඉද්දි මට අමරදේවේ පිටිම පස්සේ පුටු පේලියත් පේනවා. මම  පුටුවට නැගපු ගමන් චරිතෙට ආරුඪ වෙනවා. මුළින්ම බිම ඉන්න රාමට රැවුමක්. ඊළඟට මාව අහගෙන ඉන්නවයි කියලා හිතින් මවා ගත්ත ගෑණු රූප වලට හිනාවක්. හිනාවක් කිව්වට ඒක හිනාවක්ම නෙවෙයි. කැම්මි කැමතිම ඒ කොටසට. ඒක මාරයි කියලා තමයි කැම්මි කියන්නේ. ඊළඟට වේගෙන් පටන් ගන්න මගේ කථාව. අමතන්න තියෙන්නේ හිතින් මවා ගත්ත ගෑණු ගොඩකට. එතන ඉන්න එකම පිරිමියා රාම. පිටපතේ තිබ්බේ  එහෙම. කැම්මිගේ වැඩක් බලන්න SSH විතරක් නෙවෙයි MGT එකයි, AGRIඑකයි,APPLIDE උනුයි අමරදේවේ පිරෙනවා. එදාට මේක පුරාම දකින්න වෙන්නේ පිරිමි හිස් ගොඩවල් විතරයි. උන්ගේ උරහිස් වලටයි, පපුවලටයි, හේත්තු වෙච්ච ගෑණු රූප තියෙයි තමයි. සිය ගානක ගෑණුන්ට කථා කරද්දි පිරිමින්ට ඇලුණු ඒ ගෑණු රූප වලින් මට සත පහක උදව්වක් නොවෙන හින්දා ගෑණු ඔළු ගොඩක් මම මවා ගන්නවා. මේසේට නැඟලා පුටුවට නඟින්න කළින් මම ඒක කරනවා. මට ඕන වෙලා තිබුණේ මේක මතක හිටින චරිතයක් කරන්න.

එක එක විදිහේ මුණු ගොඩක්. අමරදේවේ ලයිට් අඩුම තැන තද රතු පාට ලිප්ටික් ගාපු සුදු පාට ගෑණියෙක්,ඉස්සරහා පේළියේ කළු පාට ගෑණියෙක්, කමිස අඳින ගෑණියෙක්. සාරි අඳින ගෑණියෙක්, කැරළි ගැහුණු නොපිරපු කොණ්ඩයක් තියෙන ගෑණියෙක් මැද අසුනක, ඊළඟට නිකටේ තැනින් තැන රැවුල් ගස් වැවුණ ගෑණියෙක්, කොණ්ඩේ පාට කරපු ගෑණියෙක්, කණ්නාඩි දාපු ගෑණියෙක්, පිරිමියෙක්ට අයිති නැති පිරිමි ගෑණු මුණක්, අඩන ගෑණු මුණක්, හිනා වෙන ගෑණු මුණක්, කඳුළු පෙරන ගෑණු මුණක්, අඩන්නෙත් නැති හිනාවෙන්නෙත් නැති ගෑණු මුණක්, ‍ටිකක් හිනාවෙන ටිකක් අඩන ගෑණු මුණක්, වැහැරුණු ගෑණු මුණක්,  අහංකාර ගෑණු මුණක්, අහිංසක ගෑණු මුණක්, නපුරු ගෑණු මුණක්, සුදු ගෑණියෙක්, කළු ගෑණියෙක්, තලෙලු ගෑණියෙක්, මහත ගෑණියෙක්, කෙට්ටු ගෑණියෙක්, ලස්සන ගෑණියෙක් සහ කැත ගෑණියෙක්. අන්තිමට පිරිමියෙක් වගේ කෙළින් බලන් ඉන්න ගෑණියෙක්.

කැම්මි කියනවා නවතින තැන් වලදී ඒ එක එක ගැණු රූප දිහා බලන්නලු. මම මවා ගන්න ගෑණු රූප ගැන කැම්මි දන්නේ කොහොමද? පිටපතේ එහෙම දෙයක් ලියවිලා තිබුන්නෑ. මේ මම චරිතෙට ආරුඪ වෙන්න පුහුණු වෙන විදිහ.

මම කථා කරනවා. අත පය එහෙට විසික් මෙහෙට කරමින්. ආයෙමත් එකතු කරමින්. පපුව මැද්දනේ බැඳ ගනිමින්.

ඔබ ඔබේ හදවතට ඇහුම්කන් දෙන්න. ඔබේ මනසට ඇහුම් කන් දෙන්න. කුමක්ද ඔබට දැනෙන්නේ. කුමක්ද ඔබ සිතන්නේ. මේ මහා විශ්වය තුළ ඔබ එක කුඩා අංශුවක්. ඔබ දුවිල්ලක්. පයට පැගෙන. කාටද ඇහෙන්නේ. ඔබේ විලාපය. කඳු මුදුන් වල දෝංකාර දෙන ඔබේ විලාපය. ශෝකය. පසුතැවිල්ල. ගැණුන්ගේ ඇඳුම, ගැහුණුන්ගේ  කදුළු, ගැහුණුන්ගේ හිනාවල්, ගැණුන්ගේ නිදහස, ගැණුන්ගේ සීමාව, ගැහැණුන්ගේ අහවල් දේවල්, කවුද තිරණය කරන්නේ?  ඒකට ඉන්නවා පිරිමි සංහතියක්

මම දකුණු අතේ දඹර ඇඟිල්ල වේදිකාවේ වම් කෙළවරේ ඉදන් මට දකුණු පැත්තෙන් බිම වාඩි වෙලා ඉන්න රාම දිහාවට ගේනවා. පිරිමි සංහතිය ම හරියට ඒ වෙලාවේ එතන බිම වාඩි වෙලා ඉන්නවා වගේ. මගේ සමච්චල් හිනාව. බැල්ම, මේ ඔක්කෝම රාම දිහාවට. රාම තාමත් බිම බලාගෙන.

තමන්ගේ ගැණි ආදරය හොයද්දී ඒ වේදනාව උඹට දැනුනද? ආදරය ලබන්න පුළුවන් හොඳම ක්‍රමය ආදරය දීම කියලා උඹ හිතුවද? රැකවරණය දීම කියන්නේ කොට ගවුමකට තහනම් කියලා ලේබල් ගහන එක කියන්න උඹට ඉගැන්නුවේ කවුද? පිරිමි සීයකට එකතු වෙලා එක ගෑණිනියෙක්ට හිනා වෙන්න අයිතියක් කොහෙන්ද? ගෑණියක්ට ආදරය තියෙන්න පුළුළුන්, ආදරය ලබන්න පුළුවන් පිරිමියෙක් ඉන්න තැන විතරද? කොහෙමද?රාම තාමත් ඉන්නේ බිම බලාගෙන. මම මගේ හඬ දියවෙන්න ඉඩ හරිමින් ඉන්නේ.

ප්‍රේමයට තියෙන්නේ පුදුමාකාර බලයක්, දිව්‍යමය බව උඹට  මගෙන් ලැබෙන්නෑ රාම. උඹට මගෙන් ලැබෙන්නෑ. ඒ ප්‍රේමයේ බලය පළමු ස්පර්ශය තුළම දැනෙන , අවුරුදු සීයක් උනත් සීතල ‍වෙලා ගල් ගැසී මේ සිරුර මත පැවතිය හැකි දෙයක් රාම. පැවතිය හැකි දෙයක්. මගේ ප්‍රේමයේ පළමු ස්පර්ශය උඹ නෙවෙයි රාම.පිටපතේ නැති උනත් හරියටම රාම මගේ දිහා කෙළින් බැලුවේ අන්න ඒ වේලාවේ. මේ දැන් හත් වෙනි වතාව. ඇස් විනිවිදින බැල්මක්. තත්පර ගානක හෙළවීමක්වත් නැතිව, ඒ නොන්ජල් මුණ නොන්ජල් ඇස්. නොන්ජල් පෙණුම. නොන්ජලයා.

හිල්ටන් කැන්ටිමේ අඳුරු මුල්ලක, පෙතියායි මමයි කථා කර කර හිටියා. අපි කැන්ටිම ආවේ බෙන්ච් එකක ඉද ගන්න බැරි රමට වැස්සක් වැටුණ නිසා. තෙත් වෙච්ච ඇඳුම් වලින්. පෙතියාගේ අත්, මගේ අත් වලින් උණුසුම් උනා. මගේ උණුසුම් වෙච්ච අත් වලින්ම පෙතියාගේ කම්මුල් උණුසුම් උනා. පෙතියාගේ රෝස පාට තොල් මගේ ඇඟිලි වලින් උණුසුම් උනා. ඊළඟ විනාඩියෙදී මම මගේ උණුසුම් තොල් වලින් පෙතියාට මගේ හුස්මක් උරන්න දුන්නා. තත්පර ගානකදී ඒ රෝස පාට තොල් මගේ දුඹරු තොල් පෙති වලින් මිදුණා. තවත් තත්පර ගානකට පස්සේ වැස්සෙම පෙතියා බෝයිස් හොස්ටල් එක පැත්තට යනවා මම බලාගෙන හිටියා වැස්ස අස්සෙන්. සති ගානක් යනකම් අපේ හොස්ටල් එකේ පෙතියාගේ පලමු හාද්ද ගැන කතා කවි නාට්‍ය හැදුනා. පෙතියාගේ චරිතෙට පණ දෙන්න හොස්ටල් එකේ කෙල්ලො පොලිමක් හිටියා. මාස ගානකට පස්සේ පෙතියා රාම වෙලා, පිටපතේ ත් නැති කොටසක්, මගේ දිහා කෙළින් බලන් ඉන්නවා. ඒ නොන්ජල් මුණ මැද්දෙන් මට මේ හත් වෙනි වතාවේදි අර රෝස පාට තොල් පෙති පෙනෙන්න ගන්නවා. රාමගේ ඇස් වල තියෙන්නේ ඒ කථාව. පහුගිය මාස හය පුරාවටම තමන්ගේ පළමු ආදරයේ පළමු හාද්දේ රස දෙවෙනි වතාවටත් බලන්න පළමු ආදරය ජීවිත කාලය පුරාම සුරක්ෂිත කරන වගට වෙන පොරොන්දු ගොන්නකුත් එක්ක කාලය කා දැමීමේ ආදරණිය කථාව. රාමගේ පරම පාරිශුද්ධ ප්‍රේම වෘත්තාන්තය. ඒ වෙනකොටත් මම සීනියර් බැජ් එකේ පොළා එක්ක හිච් කියන්න හැමෝම දැනන් හිටියා.

කට්. මේ ලෝකේ පෙරලුනත් රාම ඔය ඉන්න විදිහටම ඉන්න. බිම බලාගෙන. පිටපතේ තියෙන්නේ එහෙම නේ. මතකනේ බිම බලාගෙන, හරි ඒ ලයින් එකටම ආයෙම යමු

මේක මෙහෙම කරන්න බෑ  මම පුටුවෙන් ඩෙස් එකට, ඩෙස් එකෙන් වේදිකාවට. රාම ළඟම තියෙන වතුර බෝතලේ ගන්න ගමන්, මගේ හුස්මක් රාමගේ කන් පෙති මතය වට්ටනවා. ඒත් එක්කම නැගෙන මගේ සමච්චල් හිනාව පෙතියට පෙන්නෑ. නොන්ජලයා. දැන් අපි අට වෙනි වතාවට රියසල් කරන ගමන්. මම මගේ හඬ ශාලාව පුරාම දියවෙන්න ඉඩ හරිමින් ඉන්නේ.

 

 

 

Tuesday, June 30, 2020

තාත්තාගේ නම නැති තාත්තාගේ පුතා

තාත්තා මැරුණා කියලා ආරංචිය ආවේ ගිය සිකුරාදා උදේ. මම හිටියේ නිදාගෙන. මාව නින්දෙන්ම නැගිට්ටවලා අම්මා ඒ ආරංචිය කියද්දි අම්මාගේ ඇස් වල කඳුළු පිරිලා තිබ්බා. මගේ ඉස්සරහා ඇඩුවේ නැතුවට එයා පහුගිය දවස් දෙක පුරාම හිටියේ අඩ අඩා. තාත්තා වහ බිව්වා කියලා අපිට ආරංචිය ආවේ දවස් දෙකකට උඩදී. එතකොටත් තාත්තා වහ බීලා දවසක් විතර පහු වෙලා.

තාත්තා බහ බිව්ව කථාව අපිට ටැලිෆෝන් කරලා කිව්වේ තාත්තාගේ ලොකු පුතා නයන උදයතුංග. අපට කියන්න ඇත්තේ යුතුකමක් විදිහට. ඒකයි දවසක් පහු කරන්න ඇත්තේ. අම්මා ටැලිෆෝන් එක කනේ තියාගෙන අහගෙන හිටියා. ‍ඇඩුවේ නැ. ඒකටත් හරියන්න පස්සේ ඇඩුවා. ටැලිෆෝන් එකෙන් අම්මගේ කනට මෙහෙම කථාවක් කියවිලා තිබ්බා. ‍ඒ දේවල් වලට අපි වග කියන්න ඕන කියලා. අම්මගේ කනට වැටෙන දෙයක් කටින් පිට වෙන්නැ ලේසියෙන්. මේ වචන ටිකත් එහෙමයි. ඒ වෙලාවේ මම අම්මා ලඟ ම හිටගෙන හිටියේ. මට නයන උදයතුංගගේ , තාත්තාගේ ලොකු පුතාගේ වචන ඇහුණා. ඒ වෙලාවේ මගේ අත මිට මෙළවුණා. වෙවුලුවා. මම තරහා පිට කරගත්තේ බිත්තියෙන්. අම්මා මට රැවුවා. අම්මා අතරයි තාත්තා අතරයි කථා නැවතුනෙත් මේ විදිහට අම්මගේ රැවුමකින්.

එහෙම රැවුමකින් ඉවර වෙන කථා අපේ ගෙදර ගොඩක් වෙලාවට සිද්ධ උනේ කලාතුරකින්. තාත්තා අපේ ගෙදර ආවේ මාසෙකට එක සැරයක් හරි දෙසැරයක් හරි විතරයි. පොඩිම දවස් වල නොතේරුණාට පස්සේ පස්සේ මම ලොකු වෙද්දි දැන ගත්තා තාත්තා ගෙවල් දෙකක් බලනවාය කියලා. කළින් හිතන් හිටියේ තාත්තා දුර පළාතක රස්සාව කරනවය කියලා. ඔය නයන උදයතුංග, රසික උදයතුංග, අභා උදයතුංග, භාතිය උදයතුංග එක්ක මිත්‍රා සේනාධිර ඇවිත් පද්මිණි ස්වර්ණාආරච්චි ට මගේ ඉස්සරහදීම වේ* කියලා බනින දවස වෙනකම්ම මම පොඩි එකෙක් විදිහට තාත්තා දුර පළාතක රස්සාව කරනවා කියන විත්තිය විශ්වාස කරා. එදයින් පස්සේ මම ලොකු මහත් වෙන්න ඇති, එහෙම නැත්නම් පද්මිණි ස්වර්ණාආරච්චි ට මාව ලොකුවට පෙන්න පටන් ගන්න ඇති. එදත් මගේ අත මිට මෙළවුණා. අත වෙවුලුවා. මිත්‍රා සේනාධිරවර මගේ අත් දෙකින් තල්ලු උනේ ඒ වෙලාවේ. අපේ අම්මාට අත උස්සපු වේ*ගේ පුතා කියලා අභා උදයතුංග මට ගහද්දි, නයන උදයතුංගලට වේ*යක් වෙච්ච පද්මිණි ස්වර්ණාආරච්චි මාව බඳා ගෙන අඩන්න පටන් ගත්තා. අභා උදයතුංගගේ පා පාරවල් එකක් දෙකක් පළිහක් වෙච්ච අම්මාගේ පිට මැද්දෙන් නතර උනා. මම වේ*ගේ පුතා උනා.

එදයින් පස්සේ තාත්තා අපේ ගෙදර ආවේ මාස හයකට විතර පස්සේ. මම ගගන ස්වර්ණාආරච්චි, ගාමිණි උදයතුංගගේ පස් වෙනි දරුවා. හතර වෙනි පුතා. තාත්තා ගේ නම නැති තාත්තාගේ දරුවා. එහෙම කිව්වේ තාත්තමයි. එදා තාත්තා මාව පොඩි එකෙක් වගේ හුරතල් කරා. ඒ වෙද්දි හුරතල් කරන්න තරම් මම පොඩි නෑ. ඒත් මමත් හුරතල් උනා. තාත්තා මට පින්තුර වගයක් පෙන්නුවේ ඒ වෙලාවේ. නයන, රසික, අභා, භාතිය මගේ සහෝදරයෝ කියලා මට පෙන්නලා දුන්නේ ඒ වෙලාවේ. මම නයනලට ඉරිසියා කරන්න ගත්තේ ඒ වෙලාවෙදී. ඒක පවුලේ පින්තුරයක්. අම්මා තාත්තා දරුවෝ සම්පුර්ණ වෙච්ච පවුලේ පින්තුරයක්. මට එහෙම පින්තුරයක් තිබුන්නෑ. තාත්තාගේ ඔඩොක්කුවෙම ඒ වෙලාවේ නින්ද ගියපු නිසා තාත්තගෙන් පින්තුරයක් ගමුයි කියලා ඉල්ලන්න මට ඒ වේලාවේ බැරි උනා.

බීලා මේවාට විසඳුම් හොයන්න බෑ ගාමිණි.”

මට එතන පවුලක් නැ පද්මි, මගෙන් වැරැද්දක් උනා.ඒකට ඔයයි මේ දරුවයි පලි නෑ.”

අපි තියෙන හැටියකට කලා බීලා ඉන්නම් ගාමිණි, ඔයා එහෙ ඉන්න ආයෙ මෙහෙ එන්න එපා. මේ ප්‍රශ්නේ මෙහෙම විසඳ ගමු. මට මේ දරුවා හදා ගන්න පුළුවන්.”

මට ආදරයක් කියලා ලැබුණා නම් ලැ‍බුණේ ඔයලා දෙන්නාගෙන්.ඒක නැති කරන්න එපා. ඒ දරුවන්ට මම කාලකන්නියෙක් මිසක් තාත්තෙක් නෙවෙයි. ඒ දරුවෝ හතර දෙනාම මට විරුද්ධයි. මම බොන්නේ ආසාවට නෙවෙයි පද්මි. නයන කොයි වෙලාවේ හරි මාව ඔය ගෙදරින් පන්නයි. මම ඒක දන්නවා පද්මි. ඔය හතර දෙනාම උස් මහත් උනේ මගේ මේ අත් උඩ. ආයෙ බීලා ආවොත් තාත්තා කියලා බලන්නැතුව මාව මරනවායි කියලා අභා කියනවා. මිත්‍රා කැත්තක් මන්නයක් ලඟ තිබ්බොත් කොල්ලගේ අතට දෙයි. ඒ තරම් දරුණු වෙන්න ගැණියෙකුට බෑ පද්මි. මිත්‍රා කොයි තරම් නපුරු ගැණියෙක්ද කියලා ඔයා දන්නැ. මම විදින වේදනාව කවුරුවත් දන්නැ පද්මි. ඒ වේදනාව නැති කර ගන්න මම බිව්ව එකයි, ඔයාට ලං උන එකයි ඇරෙන්න වෙන වැරුද්දක් මගෙ අතින් උනේ නැ. දරුවෝ දැක්කේ මගේ නරක පැත්ත විතරයි පද්මි. මගේ හොඳක් පෙන්න මිත්‍රා දරුවන්ව මට ලං කළෙ නෑ. දරුවන්ට මගේ වැරදි විතරයි පෙන්නුවේ. මම එහෙම වැරදි කරපු මනුස්ස‍යෙක් නෙවෙයි පද්මි. ඒක ඔයා දන්නවා.”

මම ඒ වෙලාවේ ඇහැරුණේ කොහොමද කියලා මතක නෑ. ඒත් මේ කථාව මට ඇහුණා. අම්මා තාත්තට අපේ ගෙදර නවතින්න කියයි කියලා මම හිතුවත් අම්මා එහෙම කිව්වේ නෑ. මට එහෙම කියන්න ඕන උනත් කළුවරේ මම ඇස් පියාගෙන හිටියා. මම නයනල‍ට වෛර කරන්න ගත්තේ එදා. ඊට දවස් තුනකට පස්සේ තමයි තාත්තා වහ බිව්වා කියලා නයන උදයතුංග කෝල් කලේ.

අම්මා කිව්වා තාත්තා වහ බිලා ජිවිතේ නැති කර ගන්න තරම් මෝඩ නෑ කියලා. ඒක එහෙම තමයි. තාත්තා බිව්වලු. ඒත් කවදාවත් මට ඒක දැනිලා තිබ්බේ නෑ. මට අතක් උස්සලා නෑ. තාත්තා වහ බිව්වා වෙන්න බෑ. මගේ හිත එහෙම කිව්වා. ඒත් මට තේරුමක් තිබ්බේ නෑ වෙච්ච දේ මොකක්ද කියලා ගලපගන්න. අපිට තාත්තාගේ මිනිය බලන්න හම්බුණේ නෑ. නයනයි, අභායි අම්මටයි මටයි එන්න දුන්නැ. අපි තාත්තාව මරා ගත්තා කිව්වා. අම්මා සද්ද නැතුව හිටියට ඒක ඇත්ත නෙවෙයි. තාත්තට වහ පෙව්වේ අම්මා නෙවෙයි. අන්තිමට පත්තර වල එහෙම ලියවිලා තිබුණා. අනියම් බිරිය වස පොවයි කියලා.

සර් මම දන්න හැමදේම කිව්වා. අදවත් අම්මා නිදහස් වෙයිද? “

 

සීහ ගිර සිත්තරා ගේ බිරින්දැ

(ඇහුනාද බිඳුවක් තරමකට හෝ ඒ විලාපය සොඳුරු රුව නරඹන වෙලේ) නීල කටරොඩු මලක් නෙලා ගෙනවිත් ලොවෙන් සැගවුව නුඹේ හිත ගල් බිත්තියේ ඇදෙන විට හිමියනේ ග...