ආදරේ නොලැබෙන මිනිස්සු

මට හිතෙනවා මනුස්සයෙකුට මේ ලෝකේ ආදරේ නැතිව යනවා ආදරේ නොලැබෙනවා  කියන්නේ ඒ මනුස්සයා හරියට ඇවිදින මළ මිනියක් වගේ වෙනවා  කියලා. ඔයා එහෙම ඇවිදින මළ මිනියක් දැකලා නැත්නම් මේ මොහොතේ ඔයාට පුළුවන් මගේ දිහා බලන්න. ඔයා මාව දැක්කෝත් ඔයාට හරියටම තේරුම් ගන්න පුළුවන් ආදරේ නොලැබෙන ආදරේ නොලැබිච්ච ආදරේ නොකරන මනුස්සයෙක් කොයි වගේද කියලා. මම කියන්නේ දළ අදහසක් හරි ගන්න පුළුවන්. ඔව් සමහර විට දළ අදහසක් ගන්න පුළුවන් වෙයි. දළ අදහසක්.

මම දන්නෑ මේ ස්වයං පාපොච්චරණයක්ද එහෙම නැත්නම් තමන් ගැන කරන  එක කතාවක්ද විතරද  කියන්න. ඒ වගේම තමයි මම දන්නෑ මම පටන් ගන්න ඕන මගේ නමින්ද එහෙම නම් ඒ වාසගමින්ද නැත්නම් මගේ මැද නමින්ද කියලාවත්. මම දන්නවා මගේ නමින්වත් ගමින් වත් ඔයාට කිසිම ප්‍රයෝජනයක් නැහැ කියන්න. එහෙම නම් මගේ කතාවෙන් උනත් ඔයාට මම කියන්නේ මේක ස්වයං පාපොච්චරණයක් නම් එකෙන් උනත් ඔයාට ප්‍රයෝජනයක් නැති වෙයි. එහෙනම් ඔයා මේක කියවලා කරන්නේ මම මේක ලියනවා වගේම ප්‍රයෝජනයක් නැති වැඩක්. කිසිම ප්‍රයෝජනයක් නැති වැඩක්.

ඔයා දන්නවනේ මේක විශ්ව ගම්මානයක්. තනි ලෝකයක්. මහද්වීප හතක්. රටවල් නම් දෙසීයක් විතර. (මට සමාවෙන්න මම ඒක හරියට දන්නෑ. )තව දුපත් ගණනාවක්. සාගර හතක්, බිලියන හතක විසිරිච්ච  මිනිස්සු. මමත් ඒ මිනිස් පොදියේ එක ම එක මනුස්සයෙක්, බිලියන හතක මිනිස්සු වගේම එහෙ මෙහෙ යන දුවන ඇවිදින. ඒත් ඔයා දන්නවා ද මට දැනෙනවා බිලියන හතක් දුවද්දි ඇවිදිද්දි මම එක තැනක නතර වෙලා ඉන්නවා වගේ. ( ඇත්තම කිව්වොත් මම ඉන්නෙත් අර බිලියන හතත් එක්ක දුවමින් ඇවිදිමින් තමයි.) ඔව් මට දැනෙනවා මම එක තැනක නතර වෙලා ඉන්නවා කියලා. මිනිස්සු බිලියන ගණනක් එක්ක එකතු වෙලා උන් වගේම ඇවිදිමින් දුවමින් ඉන්නකොටත් මට දැනෙනවා මම එක තැන නතර වෙලා ඉන්නවා කියලා. ඒ තමයි ආදරේ නොලැබෙන මනුස්සයෙක්ගේ විදිහ. තනිකරම එක තැනක නතර උන ජිවිතයක්. එකම එක තැනක නතර උන.

ඔයා දන්නවනේ වසන්ත,ගිම්හාන,සරත්,සීත. සෘතු හතරක්. මට මතක් කරන්න එපා සමකයට ඈතින් තියෙන රටවලට විතරක් බව. මොකද මම දන්නවා. සමකාසන්න රටක උනත්, අව්ව වැස්ස, එහෙම නැත්නම් සීත ග්‍රීස්ම කියලා හරි සෘතු වෙන් කරන්න පුළුවන් බව. ඔය ඕනම සෘතුවක් මිනිස්සු ට දැනෙනවා. සීත කාලෙදී මිනිස්සු උණුසුම හොයනවා, වසන්ත කාලේදී මිනිස්සු මිනිස්සු එළි පහළියේ ඇවිදනවා. ඔයා දන්නවා,වැස්සට කැමති මිනිස්සු, වැස්සට කවි ලියන මිනිස්සු, කතා ලියන මිනිස්සු, කෝෆි බොන මිනිස්සු, තුරුල් වෙන මිනිස්සු, උණුසුම් වෙන මිනිස්සු. මිනිස්සු සෘතු අතර සැරිසරද්දී සෘතුන් බෙදා ගිනිද්දි, එකම තැනක නතර උන කෙනෙකුට  කිසිම සීතලක්, කිසිම උණුසුමක්, වැස්සක සිහිලසක්, කෝෆි කොප්පයක් මිහිරි සුවඳක් නොදැනෙන බව ඔයා දන්නවද? ඒ තමයි එකම තැනක නතර උන මනුස්යෙක්ගෙ විදිහ, ආදරේ නොලැබෙන මනුස්සයෙක්ගේ විදිහ. වර්ණ වෙනුවට ජිවිතේ එකම පාටකින් දකින ජිවිතයක්. මගේ ජිවිතේ පිරිලා තියෙන්නේ එකම පාටින්. අළු පාටින්.

ඔයා දන්නවනේ සුවපහසු සහ උණුසුම් ස්ථානයක්. ගෙදරක්. නිවසක්. නිවනක්. එය අභයභූමියක් වැනි තැනක්. උණුසුම් ආහාර පිසෙන තැනක්. කළුවරට එළි දැල්වෙන තැනක්. සිනහවන් ගැවසෙන තැනක්, කඳුළු පිහදැමෙන තැනක්, බදාගෙන වැළඳ ගන්නා තැනක්, දුම් දමන කෝෆි කෝපපයක් බෙදා ගන්නා තැනක්, සුමට තැනක්, නිවසක් පිරෙන්න ඕන එහෙම. ඔයා දන්නවද? අළු පාටින් පිරුණ කෙනෙකුට සුවපහසුව සහ උණුසුම  කියන්නේ බිත්ති සහ වහලය පමණයි.  සීතල බිත්තී, සහ ඝන වහලය ආරක්ෂිත   පලිහක් පමණයි.  එය නිවනක් නොවන නිවසක්.  ජීවත් වීමට නොව පවතින්නට තැනක් විතරයි. හිස් කාමරවල නිශ්ශබ්දතාවය බිත්ති අතර දෝංකාර දෙන, කිසිවක් පැවතුනද කිසිවකු නොපවතින  බව පෙනෙන තැනක්. කිසිවකු නොපවතින නිවසක් කිසිසේත්ම නිවසක් නොවන බව, උණුසුම්ව ආහාර නොපිසෙන, පොසිලෙන් පිඟන් එකට නොගැටෙන, බුමුතුරුණු වල පය නොපිසෙන, කේතලයක විසිල් හඬ නෑසේන, එය භෞතික ලෝකයෙ එක නවාතැනක් පමණයි. ආදරේ නොලැබෙන, ආදරේ නොලැබුණ එකම තැනක නතර උන අළු පැහැති මට භෞතික ලෝකයේ නවාතැනක් පමණයි, එක නවාතැනක් පමණයි.

ඔයා දන්නවනේ මලක් කියන්නේ ජිවිතය  අලුත් විමේ සංකේතයක්. ජිවිතය වර්ණ ගැන්වීමේ සංකේතයක්. සුවඳ විහිඳවන මල්.  සුන්දරත්වයේ පාට පිරුණ මල්.  රතු පාට මල්. කහ පාට මල්. සුදු පාට මල්. වර්ණ අනුව විවිධ තේරුම් සහිත මල්. නව ජිවිතයක ආරම්භයේදී, සහ පැරණි ජිවිතයක අවසානයේදී ළඟින් හිදින්නේ මල්. එක මලක් හෝ මල් පොකුරක් වෙන්න පුළුවන්. රතු පාට සුදු පාට හෝ කහ පාට විය හැකි මලක් හෝ මල් පොකුරක්. නැතිනම් මේ සියළු වර්ණයන්ගෙන් මිශ්‍රව.  ඔයා දන්නවද? ආදරේ නොලැබෙන ආදරේ නොලැබුණ එකම තැනක නතර උන අළු පැහැති මනුස්සයෙකුට  නම් මල් කියන්නේ පෙති පමණක් බව. එහෙම නැත්නම්  පෙති සහ පත්‍ර. සියල්ලම ශාක කොටස්. මලක  වර්ණ සහිත සුන්දරත්වය මට දැනෙන්නේ නැහැ.  පණ නැති දෙයක් ලෙස  මිසක මලක  සුවඳ මා තුළ කිසිදු හැඟීමක් ඇති කරන්නේ නැහැ. මලක විචිත්‍රවත් වර්ණ මගේ ලෝකය දීප්තිමත් කරන්නේ නැහැ.  ආදරය නොලැබුණ, ආදරය නොලැබෙන  මලක් යනු හැම කාලෙදීම එක්තරා කොටසක් පමණයි. පිපිලා පරවෙන. තවදුරටත් හදවතක් මත නොපිපෙන, සතුටක් හෝ බලාපොරොත්තුවක් ගෙන නොඑන.  අළු පැහැති ජිවිතයක අගය කිරීමකට බඳුන් නොවන  මමත්  විසන්ධි වී  ඇති ලෝකයේ තවත් කොටසක් පමණි. ඇබින්දක් පමණයි.

ඔයා දන්නවානේ අහසක්. අනන්තයක් වගේ. නිල් ආකාශ. දම් ආකාශ.  අහස කොයි තරම් විශාල ද, නිමක් නැති සිහින සිතුවම් කරන්න පුළුවන් කැන්වසයක්. අහස කියන්නේ එහෙම දේකට. දහවලට වෙනම පැහැයක්. රාත්‍රීයට තවත් පැහැයක්. තරු පිරෙන අහසක්. සඳ පායන අහසක්. මොන තරම් සංසිද්ධි ගොඩක්ද, සතුටින් ඉතිරෙන මිනිස්සුන්ට අහස කියන්නේම කාව්‍යක්. නාට්‍යයක්. ගීතයක්. චිත්‍රයක්. මේ කුමක් හෝ විය හැකියි. ඔයා දන්නවද ලෝකයේ ඇබින්දක් තරමක කොටසක් පමණක් වු මනුස්සයෙකුට  අහස හිස් වපසරියක් පමණක් බව. නිල් හෝ දම්, දහවල  හෝ රාත්‍රීය වේවා සියල්ලම  එක හා සමාන ලෙස දැනෙන.  තවදුරටත්  ආශ්වාදයක් ගෙන නොඑන ,  පුදුමයෙන් පිරවීමක් තවදුරටත් සිදු නොකරන. හිස්බව පමණක්  පිළිබිඹු කරන. ඔයා දන්නවා මිනිසුන් අහස දිහා බලාගෙන සිහින දකිනවා. රාත්‍රීයට තරු  අතරින් විශ්වයට සම්බන්ධයක්, සබඳතාවයක් හොයනවා. ඒත් අළු පැහැති ඇබින්දක් තරම් කොටසක් වු මට හිස ඔසවා අහස දිහා බැලූ විට  හිස් බව හැර වෙන කිසිවක් පෙනෙන්නේ නැහැ.   ආදරයක් නොලැබුණ, ⁣ආදරයක් නොලැබෙන මනුස්සයෙකුට  අහස කියන්නේ අහසක් විතරයි.  වචනයක් පමණක් උන. එහෙම අහසක් ආදරය නොලැබෙන මනුස්සයෙකුට ලෝකය ඉදිරියේ  තමන් කොතරම් කුඩා හා නොවැදගත් දැයි යන්න සිහිපත් කරවන යමක් පමණයි. 

ඔයා දන්නවනේ තුහින වැස්සක්. ඒ වැස්ස ප්‍රබෝධමත් විය යුතුයි, වැස්සක් කියන්නේ අලුත් වීමේ පොරොන්දුවක්. එහෙම නැත්නම් ජීවිතයක් පණ ගැන්වීමේ බලාපොරොත්තුවක්. මිදුම් සහිත දිනයක වැස්සක ගුළි වෙන මිනිස්සු. තුහින සීතලට පොරෝන බෙදා ගන්න මිනිස්සු. ජනේලයක් ඉස්සරහා වැස්ස දිහා බලාගෙන පොතක තනි වෙන මිනිස්සු. ඔවුන් වැස්ස විදින්න එක එක හේතු හොයා ගන්නවා. උණුසුම් දියර පානයක් පවා හොඳ හේතුවක්. එහෙම තමයි ආද⁣රයෙන් පිරුණු මිනිස්සු. ඒත් ආදරය නොලැබුණ, ආදරයක් නොලැබෙන මනුස්සයෙකුට නම් වැස්ස කියන්නේ අහසින් වැටෙන වතුර බිංදු ටිකක් විතරයි. එහි සීතලක් දැනුනත්  උදාසීන කරවන හැඟිමකින් හිත දියාරු කරවීමක් පමණයි.  එහෙම වැස්සකින් පවා මගේ දුක, ආදරේ නොලබන මනුස්සයෙකුගේ දුක හේදිලා යන්නෑ.  ආත්මයක් පිරිසිදු වෙන්නෑ. ඔයාට මිහිරි හැඟිමක් ගෙන එන වැස්ස  මට තව තවත් හුදකලා බවක් තනිකමක් ගෙන එනවා විතරයි. මිනිසුන් වැස්සේ කවි ලියනවා.  එහි රිද්මයෙන් පවා සැනසීමක් ලබා ගන්නවා.  මම දකින්නේ අළු වලාකුළු සහ තෙත් වීදි පමණයි. එය හිසට සහ පාද වලට මහත් කරදරයක්. තෙත් බවත්, සීතලත් පීඩාවක්. ආදරය නොලැබුණ, ආදරය නොලැබෙන මනුස්සයෙකුට  වැස්ස කියන්නේ  වැස්සක් විතරයි.  තවදුරටත් වැස්ස මට ස්පර්ශ  කරන්න බැහැ. වියළි හදවතක් තවදුරටත් සිහිල් කරවන්න බැහැ.  කොතරම් අකාරුණික බවක් දැනෙනවා උනත් අළු පැහැති දුරස්ථ මනුස්සයෙකුට  තවත් එක දෙයක් පමණයි. එක අංගයක් පමණයි.

ඔයා දැන් දන්නවා ආදරය නොලැබෙන මනුස්සයෙක් මොන වගේද කියන්න. එහෙම මනුස්සයෙකුගේ  මාර්ගය මොකක්ද කියන්න. වර්ණවලින් පිරවුණ ජිවිත  මැද  අළු පැහැයෙන් වර්ණාලේප උන,  සැනසීමක් ලබා දිය යුතු නිවසක් මැද තනි උන, සතුට ගෙන දිය යුතු මල්, බලාපොරොත්තු තැබිය යුතු අහසක් සහ ආශ්වාදජනක වර්ෂාව - මේ සියල්ල  අහිමි කර ගත් මනුස්සයෙක්.

ඉතිං මට හිතෙනවා මනුස්සයෙකුට මේ ලෝකේ ආදරේ නැතිව යනවා ආදරේ නොලැබෙනවා  කියන්නේ ඒ මනුස්සයා හරියට ඇවිදින මළ මිනියක් වගේ වෙනවා  කියලා. ඒ උනත් එහෙම මළ මිනියකට උනත් දවසකදී අවර්ණ පැවැත්මෙන් මිදීමට උවමනාවක් ඇති වෙන්න පුළුවන්, ඒත් නොහැකියාවෙන් ජීවිතය ඒකවර්ණයෙන් දකිමින් ඉන්නවා වෙන්නත් පුළුවන්. හරියටම මම එක තැනක නතර වෙලා හිර වෙලා ඉන්නවා වගේ.එහෙම තමයි ආදරේ නොලැබුණ, ආදරේ නොලැබෙන මිනිස්සු. කොතනක හරි හිර වෙනවා. සදහටම. කිසිම ගැළවීමක් නැතිව. හරියටම මම එක තැනක නතර වෙලා හිර වෙලා ඉන්නවා වගේ.

කළු වඳුරකු සියැටල්ට ලියයි

 

සුගන්දවත් පුෂ්පයන් තව දුරටත් අපගේ සොහොයුරියෝ  නොවෙති. අමු අමුවේ පුළුස්සා දමන ලද වන ලැහැබකින් නැගෙන දුම් රොටු පිස හමන සුළඟ පමණක් අප ආග්‍රහණය කරන්ණෙමු. සුදු මිනිසුන් පමණක් නොව කළු වඳුරන් වු අපද මරණින් මතු ඔබගේ මැණියන් වු මේ මහ පොළව අමතක කර දමන්නෙමු.

ඔබට අරුමයක් වුවාට අපට අරුමයක් නොවන පරිදි මේ මහපොළොවෙන් ඉහළට නගින්නා වූ උණුහුමටත් , අහස් ගැබටත් මිළක් නියමි වී ඇත. ඔබගේ මුතුන් මිත්තන් සැඟව ඇතැයි සිතන තාරකා වලටත් වැඩිය දිප්තිමත් ලෙසින් එළි විහිදුවමින් පුපුරා හැලෙන වෙඩි උණ්ඩ, මිසයිල එයට හොදම උදාහරණය නොවන්නේද? මේ මහ පොළවේ හා අහස් ගැබට එක වෙඩි  උණ්ඩයක තරම්වත් වටිනාකමක් නොමැති බව අපි දනිමු. කළු වඳුරන් වු අප වෙඩි උණ්ඩ රැඳි දෑත් වලට බියෙන් සැඟවයා යුතු බව පමණක් අපගේ නායකයින් අපට කියා දෙමින් සිටි. කුඩා කළු වඳුරන් වු අප බිය වෙමින් පලා යමින් සැඟවෙමින් සිටින්නෙමු. වාතයේ වූ නැවුම් බවත් ජලයේ වූ දිදුලන කාන්තියත්, අප දකින්නේ ලේබල් කරන ලද  ප්ලාස්ටික් බෝතලයක් තුළිණි. එය ඔබට කොතෙක් පුදුමය දනවන්නක් වුවද නැවුම් වාතයටත්, දිදුලන කාන්තිමත් ජලයටත් මිළක් නියම වන්නේ එළෙසින්ය. දේවදාර ගසක දිළිසෙන කිනිති කොනිත්තන, වැලි තලාවලින් පිරුණු වෙරළක කසල දමන, අඳුරු වන ගැබ තුළ වූ මීදුම් වළා ගිණි ලා වනසන , එළිමහනක ගුම් නද නගන කුඩා ප‍්‍රාණින් විෂ දමා මරණ   මාගේ මිනිස්සුන්ගේ මතකයන් සහ අත්දැකීම් ඔබගේ මතකයන් හා අත්දැකිම් සමඟ සම කළ නොහැක. තුරුලතා අතරින් දිව යන සෑම මං පෙතක්ම රතු මිනිසුන්ට මතක මං පෙතක් වන මුත් කළු වඳුරන් වු අපද සුදු මිනිසුන් මෙන්ම ජීවය අමතක කර දමන්නට හුරුව හිඳින්නෙමු. මුවන්, අශ්වයන්, රාජාලියන් ඔබගේ සොහොයුරන් වන බව අපි දනිමු. එහෙත් කළු වඳුරන් වු අපට මේ ප්‍රාණින් අපගේ සොහොයුරන් නොවෙති. දළ කපන ලද මිය ගිය ඇතුන්, වන අලින්, කළු දිවියන්, වෙරළ මත හමුවන මිය ගිය කැස්බෑවන්, තවත් මුහුදු ජීවින් අප දැක ඇත්තෙමු. ඔබගේ සොහොයුරන් වු ජිවින් මිය ගියද කළු වඳුරන් වු අපට ඒ වෙනුවෙන් මිලක්, වන්දියක් ලැබෙන බව අපි දනිමු. ඉතිං සැනසෙන්නෙමු. ඔබගේ සොහොයුරන්ට පිං සිදු වන්නට කළු වඳුරන් වු අප ජිවත් වන්නෙමු. කඳු ශිඛර, තෘණ බිම් වල වූ පිනි බිඳු, තවදුරටත් එකම පවුලකට අයත් වන්නේ නැත. අප එසේ සිතන්නේද නැත. කළු වඳුරන් වු අප ඔබ දුටු සුදු මිනිසුන් මෙන්ම වෙනත් පවුලකි. අශ්වයන් මෙන්ම මෙහි සිටින සිය දහසක් වු ඇතුන්, ගවයන්, මුවන් හා තවත් ජිවින්ගේ දහදියට අපගේ දහදිය සමාන වන්නේ නැත. ඕ රතු ඉන්දියානු නායකයාණනි, එසේ සිතීම ම මහ විඛාරයකි. සමාවන්න.

ප්‍රෙයරි තණ බිම හරහා ගමන් කරන දුම්රියක සිට විනෝදයට දහස් ගණන් කුළු හරකුන් වෙඩි තබා මරා දමන ලද්දේ ඇයිදැයි ම්ලේච්ඡයකු වු ඔබට වැටහෙන්නේ නැත. එසේම කිසිඳු විනෝදයකින් තොරව එක් කුඩා වරදකින් දස දහස් ගණනින් මුහුදු ජිවින් සමුල ඝාතනය කරන්නේ කෙසේදැයි උගත් යැයි, උපාධි ලද මට ද වැටහෙන්නේ නැත. හුස්ම ගන්නා අනෙක්  ජිවින්ට වඩා  පොළව මත ඉදි වු කර්මාන්තයන් වැදගත් වන්නේ කෙසේදැයි මටද වැටහෙන්නේ නැත. එහෙත් මා දන්නා එක දෙයක් ඇත. ඔබ පවසන පරිදිම  දිනක මිනිසා මේ පොළව මත හුදකලා වන්නේ නම් ඒ සඳහා ඇති බිය විසින් ම එයට උත්තර සෙවීම සඳහා ඔවුන් උත්සහ කරමින් සිටින වග දනිමි. ඔබ තාරකාවකැයි සිතු ග්‍රහලෝවක මිනිසුන් ජිවය සොයමින් සිටින්නේ ඒ නිසාවෙන් විය යුතුය. රතු ඉන්දියානු නායකයාණනි, රැක ගැනීමට වඩා අලුතින් සොයා ගැනීම සහ සකස් කිරීමට මිනිසා විසින් දක්වන මේ ආශාව ද මට වැටහෙන්නේ නැත. රැක ගැනීම තුළ ගැබ්ව ඇති ආදරය යන වචනය අප නොහඳුනන බව පමණක් දනිමු.

මේ සෑම සියලු දෙයක් අතර ඇත්තේ එකම සහ සම්බන්ධයක් බව සුදු මිනිසුන් මෙන්ම කළු වඳුරන් වු අපද විශ්වාස කරන්නේ නැත. මේ මහ පොළවට වන සෑම හොඳ හෝ නරකක්ම අපට ද අපගේ දරුවන්ට ද වන බව ඔබ මතක් කර දී ඇතත් අප එය අමතක කර දමන්නෙමු. මේ මහ පොළව ඔබගේ මව මිස එය අපගේ මවක ලෙස අප සිතන්නේ ද නැත. මේ මහ පොළවෙහි අයිතිය ඇත්තේ මිනිසාට පමණක් බව සුදු මිනිසුන් සේම  අප ද විශ්වාස කරන්නෙමු. එහෙයින් මිනිසුන් සහ ජිවින් අතර ඇති ජිවන ජාලය අප කඩා බිඳ දමන්නේමු. ඔබගේ අම්මා වු මහ පොළව සියළුම මිනිසුන් එක්ව සාමුහිකව දුෂණය කරමින් සිටි. කළු වඳුරන් වු අපද එහි කොටස් කරුවන් වන බැවින් එය මෙහි ඔබට ලියන්නෙමු. ඒ කෙසේද යත්, ඔබගේ මව උඩු කය වසා පොරවාගෙන සිටින, වනස්පතිය උදුරා දමන්නෙමු. කඳු ශිඛර වු පියයුරු තලා දමන්නෙමු.  සාගරය වු සළුව ඉරා දමන්නෙමු. සාගර ජිවින් වු මණිමේකළාව කඩා දමන්නෙමු. ඇගේ බද මත වන සිරිම් කැළල්, ඔබට පෙනෙන්නේ නැත. ඇගේ කෑ ගැසීම් ඔබට ඇසෙන්නේ නැත. මන්ද , ඔබ කියු පරිදිම පරාජයෙන් ලජ්ජාවට පත්වුණු ඔබේ සටන් කාමීන් සමඟ එක්ව පැණි රස අහර සහ මත්පැනින් සප්පායම් වෙමින් අලසකමින් දිවි ගෙවන මුතුන් මිත්තන් අතර තාරකාවක් බව ට ඔබ අද පත්ව ඇත. මහ පොළවට ආදරය කරන කිසිවකු මෙහි ඉතිරි වී නැත. ඉතිරි වී සිටි ස්වල්ප දෙනාද අද භාස්මාවශේෂ වී ඇත. තවත් කොහේ හෝ තැනක යමෙක් ඉතිරි වී ඇතිද,එදෙසට එල්ල වු දහසක් තුවක්කු කටවල් ද ඇත. ඉතිං අප එකිනෙකා ඔබගේ මව වු මහ පොළව දුෂණය කරමින් සාමකාමීව වසන්ට තිරණය කර ඇත්තෙමු.  

ඔබ පවසා ඇති පරිදිම අප සියල්ලෝම සොහොයුරෝ වෙති. ඔබගේ මිනිසුන් මෙන්ම කළු වඳුරන් වු අප ද අපගේ භුමිය විකුණමින් සිටින්නෙමු. දිප්තිමත් සාගර ජලයෙන් වටවු කුඩා දුපතක කළු වඳුරන් වු අප වාසය කරන බව ඔබ දන්නවා ඇත. ඔබ මෙන්ම අපගේ කළු වඳුරු නායකයන්ද මේ භුමිය විකුණා දමා අහවරය. ඔවුන්ද කුමක් හෝ පවසනු ඇත. ඔවුන්ද කුමක් හෝ ලියනු ඇත. එහෙත් අතීතයත් වර්ථමානයත් එකක් බව කුඩා කළු වඳුරකු වු මට වැටහෙමින් පවති. ඔබගේ දෙවියන් මෙන්ම මා දකිනා දෙවියන්ටද මේ මහ පොළව මත වාසය කරන විනාශකාරි මිනිසා ගලවා ගත නොහැකි බව මම දනිමි. මේ කුඩා කළු වඳුරන් එක්ව මේ දුපතේ සැම දළ ඇතෙකුම මරා දමනු ලද පසුවද, කඳු ගංගා හාර  සියළුම මුතු මැණික් සොරා ගෙන අවසන් උවද, සුගන්දවත් පුෂ්පයන් නොපිපෙන කලක උවද, මෙහිම වැටී හුස්ම සිරවී මිය යන දිනක උවද, අප මෙය රැක ගැනීමට නොසිතනු ඇත. මන්ද අප කුඩා කළු වඳුරන් රංචුවකි. වරල් සළමින් පිහිනා යන මසුන්ද, දුව යන මුවන්ද, පියඹා යන පක්ෂින්ද, තවත් ශිත සෘතු කිහිපයක් ගත වන විට අප විසින් මිහි පිටින් තුරන් කර දමනු ඇත. එහෙත් අනාගතයේ කළු වඳුරු දරුවන් වෙනුවෙන්, පතන බිමක, වැසි වනාන්තරයක, සුනිල දිය දරහරක, රළ නැ‍‍ගෙන වෙරළක, කඩා හැලෙන දිය ඇල්ලක, පියඹ යන පක්ෂින්ගේ, දිය කෙළින මසුන්ගේ, හා කරඩු වඩම්මන ඇතුන්ගේ, තරඟ කරන අශ්වයන්ගේ, බියවී දුවන මුවන්ගේ, පිල් විහිදන මොණරුන්ගේ, රූපයන් ඡායාරූපගත කරන්නෙමු. අප අනාගතය වෙනුවෙන් ඒ සියළුම ඡායාරූප පමණක් සංචිත වශයෙන් පවත්වා ගෙන යාමට තීරණය කර ඇත්තෙමු. අප අපේ අනාගත දරුවන් වෙනුවෙන් තබා ඇති පියවර ඔබ තැබු පියවරට වඩා ශ්‍රේෂඨ බව අපගේ නායකයින් අපට කියා දෙමින් සිටි. ඔවුන් ඡායාරූප මඟින් හා විඩියෝ පට මඟින් අනාගතයේදි කුරුළු කුජන අසනු ඇත. මසුන්, ඇතුන්,අශ්වයින් නරඹනු ඇත. රාජාලින් සේ දෑත් විහිදා පතන බිම් මතට ඉහළින්  පියාඹා යනු ඇත. රාජාලින් විදි උඩු සුළගෙහි පහස ඔවුන්ගේ කම්මුල් මත  පතිත වනු ඇත.

අලුත උපන් දරුවකු තම මවගේ හදවතේ රිද්මයට ආදරය කරන්නාක් මෙන් මේ මහ පොළවට ආදරය කරන්නට අපට නොහැකි විය. ඔබ ආරක්ෂා කළාක් මෙන් එය ආරක්ෂා කරන්නට නොහැකි විය. එහෙත් ඔබ ඔබගේ පොළව සුදු මිනිසුන්ට විකුණා, ඔබගේ මුතුන් මිත්තන් අතරට එක් වුයේ ලජ්ජාවෙන් මිරිකෙමින් නම්, ආදරණිය රතු ඉන්දියානු නායකයාණනි, බලන්න තවත් දහස් ගනන් නායකයින් මේ මහ පොළව මත බිහි වී තමන්ටද අයිති නැති භුමියට මිළ නියම කරමින් හිදින හැටි. හුදෙක් මිලේච්ජ‍යකු පමණක් යැයි ඔබ කියා ගන්නා සියැටල් වු ඔබ ලජ්ජාවෙන් මි‍දෙන්න.

 

පින්තුරය : තුෂාරි හේරත්

 

 

 

 

මැයි විසි නව වෙනි සිකුරාදා - 2020

පැටි වියේ ආදරවන්තයාට ආදරයෙන් ලියමි.

ඔබ අද මා ළඟ ද නැත. ඔබ අකාහේ කොහේ හෝ තැනක තරුවක්ව නිවෙන දිලෙන බව ඇදහිමට තරම් මා  කුඩා වූ වයසක උවේ නම්, අද ද රෑ අහස දෙස බලාගෙන ඔබ සිටින ඉසව්ව කොතනදැයි සෙවීමට දෑස් වෙහෙස වීමට තිබුණි. එහෙත් ඔබ ඉන්නා තැනක් ගැන කුඩා ඉඟියක්වත් ඔබ ඉතිරි කර ගොස් නැත. ඔබ ඉතිරි කර ඇත්තේ මතක ගොන්නක් පමණී.

මා වඩා ගෙන සිරිපාදය නැග්ග මිනිසා ඔබ ය. අතින් බිම නොතියා උඩට යනකම් වඩා ගෙන ගිය බව යම් සැදෑවන් වල අම්මාගේ මතක ආවර්ජනයේ දී නිතර කියැවෙන්නකි. එය මතකයේ රදවා ගැනිමට තරම් මේරු හිතක් මට නොතිබුණත්, ඔබේ උරහිසේ වාඩීලා පොකුටු කොන්ඩය දෑතින්ම මිරිකා වත්ත කෙළවරට ම පොල් ගස් අතරින් ඇවිද ගිය අයුරු මට මතකය. බුලත් කෙල පිරුණු මුවින් කම්මුලක තැබු හාදුත්, රැවුල් පිරුණු මුහුණින් කිති කවමින් කම්මුලක තැබු හාදුත් මට මතකය.විටෙක මා හැදු මිනිසා ඔබ ය. එක අතකින් මිදි පොකුරකුත්, තව අතකින් රට කජු මල්ලකුත් ගෙන ඔබ එනවා මට මතකය. රට කජු තලන මට ඔබ සිනාසෙන හැටි මතකය.  හරි හැටියට අම්මාගේ කිරි ඇදීමට නොහැකි වූ මට අඩුවක් නොවන්නට ඔබ ටින් කිරි ගෙන ආවා මතකය. බඩ පිරුණු විට මා සිනා සෙන බව ඔබ දැන සිටින්නට ඇත. ඔබ ඒ සිනාවට කැමති වන්නටද ඇත.

තවත් විටෙක සතුටේ උල්පත ඔබය. ගොම මැටි ගෑ ගෙදර පාළුව නැසු මිනිසා ඔබය. අසන්නට හෝ බලන්නට රෝඩියෝවක් හෝ රූපවාහිනියක් නොතිබු කලක ඔබගේ කතාවෙන් හා සිනාවෙන් පමණක් ප්‍රීති වන්නට පුරුදු වි සිටි හැටි මට මතකය. පුවක් අත්තක මා හිදුවා  සුදු වැලි පිරුණු මිදුලේ එය දෑතින්ම අල්ලා හති වැටෙන තුරුත් ඇද්ද හැටි මට මතකය.මගේ කුඩා වියේ විරයා හා ආදරවන්තයා ඔබය. යමක් කිරීමට බියක් නොතිබු මිනිසා ඔබය. අවුරුදු පහ හයක් වෙද්දී තැපැල් නයින්ටිය පදින්නට කියා දී, සිනා සී බලා සිටි හැටි මට මතකය. කවුරුන් බැන වැදුනත්, ඉන් නොනැවතී, ලැම්මාස්ටරයේ සිට ලොරිය දක්වා පැදවීමට කියා දුන් හැටි මතකය. ඔබෙන් හුරු වු දෑ හා ඉගෙන ගත් දෑ බොහෝය. ඔබ මගේ ගුරුවරයකුද විය. නොදී ප්‍රමාද වු ගුරු පඬුරු  වෙනුවෙන් මෙසේ ලියමි. කුඩා කල මා ඔබට ආදරය කළ තරමටම, පසුව ආදරය පෙන්වීමට තිබු කාලය මඟ හරවා ගැනීම ගැන මම මටම දොස් පවර ගමි.

ඔබ ආදර‍යෙන් පිරුණු මිනිසකුව සිටි හැටි මට මතකය. ඔබ ආදරය කරන්නට දැන සිටි මිනිසකුව උන් අවධිය මට මතකය. ඔබ ආදරය ලබමින් සිටි කාලය මට මතකය. ඔබට ආදරය කළ උන් ද මට මතකය. ඔබ ආදරය කවදාක අත හැරියෙදැයි මම නොදන්නෙමි. ඔබට ආදරය කරන්නෝ ඔබ ලඟ නොසිටියේ දැයි මම නොදන්නෙමි. ඔබට ආදරය නොලැබුණේදැයි ද මම නොදන්නෙමි. ඔබට ආදරය නොදුන් උන් ගැන ද නොසොයන්නෙමි. ආදරයෙන් ළඟින් හිද පියවරෙන් පියවර වැඩෙද්දී බදා ගෙන සිටි ඔබව දෑතින් ගිලිහී යාම පිළිබඳව පමණක් සිතින් තැවෙමි. මහළුව බැරි උනාම දණ ගාද්දී ඇවිදින්නට අත දුන් වන්දිය ගෙවීමට ‍සිතා සිටි බව ඔබ දන්නේ නැත. මේ මොහොතේ ඔබව බදාගෙන පුරුදු ලෙසට උරහිසක් හපන්නට ඇත්නම් යැයි සිතෙන්නේ ද ඔබට ලංව හිඳිමට කාලයක් සොයා ගැනීමට ඉඩ නොදී ඉඟිල ගිය නරුම වේලාවන්ට ද දෙස් දොවොල් තබමින්ය. කිසිම දවසක ඔබවත්, ඇයවත් අත හරින්නට එපා යැයි කියන අම්මාගේ වචන සිහි තබා ගෙන සිටි බව ඔබ දන්නේ නැත. දැන් අඩුවක් ඇත. එහි තවදුරටත් ඔබේ නම කියවෙන්නේ නැත. මම සදා ගත් කුඩා වු මගේ ලෝකය තවත් කුඩා කරමින් මා අතැර ගිය ආදරවන්තයා ඔබය.

කාලය නපුරු ප්‍රේමයට පමණක් නො‍වන බව දනිමි. එහෙත් ඔබට මට අපව අහිමි කලේ ද කාලයය. ජීවිතය මහ පුදුමය යන්න වඩාත් හොඳින් අද ඔබ කියා දී ඇත. මීටත් වඩා ජිවිතය ගැන දරා ගත හැකි කථාවක් නොතිබෙන්නට පුළුවන. ඉගෙන ගත හැකි තැනක් නොතිබෙන්නට පුළුවන. මද සිනාවෙන් වැතිර සිටි ඔබගේ මුවේ වු මන්දහාසය අමතක කළ නොහැකිය. ඔබේ ජිවිතයේ ඉතිරිය ඒ සිනාව පමණක් බව දනිමි. ඔබ සිනාව දුන් මිනිසෙකි. සතුට බෙදු මිනිසෙකි. තනිව දරා ගත් මිනිසෙකි.

සියල්ලන් ඔබට චෝදනා කලත් එවිට මම නිහඬ වෙමි. ඔබ වැරදි යැයි කියන තැන් වලද නිහඬ වෙමි. කවුරුන් කෙසේ කීවද ඔබ ආදරණිය මිනිසෙකු බව මගේ මතකය මට සාක්ෂි දරමින් තිබේ. ඔබ ඒ ආදරණිය බව ඉවත ලු බව දනිතත් එයට ඔබ වැරදිකරුවකු බව මම නොසිතමි. ඔබ වෙනුවෙන් වචන ගැලපීම අමාරු දෙයකි. මතකයන් තුළ පමණක් ඔබව රදවා ගන්නට නොහැකි නිසාවෙන්ද, හදවතේ වු වේදනාව පිට කර ගැනීමේ අටියෙන්ද අද ඔබට ලියමි. එහෙත් ඊටත් කලක මම ඔබ ගැන ලියමින් සිටියෙමි. ඔබ පොතක් ලිවිය හැකි තරමේ මිනිසෙකි. කථා පිරුනු සාගරයකි. එයින් ඔබ එක් වචනයක් හෝ  කියවුවා නම්,

කෙසේ උවද ඔබ අද අපව හැර ගොසිනි.අම්මාගේ එකම සහෝදරයා වු ඔබ මගේ එකම මාමා වු ඔබ, අද නික්ම ගොසිනි.සහෝදරියන් හතර දෙනෙකුට එකම සහෝදරයා වු ඔබ, දු පුතුන් හත් දෙනෙකුට එකම මාමා වු ඔබ නික්ම ගොසිනි.ඔවුන්ගෙන් වැටෙන කඳුළු හා ශෝකය මුසු පුවත් මෙන්ම හසරැලෙන් පිරෙන ඔබ ගැන මතකයන් මම අසා සිටින්නෙමි. ඔබ හොර රහසේම, තනිවම කොහෙදෝ යන්නට සිත හදා ගන්නේ, අප නොසිතන මොහොතකය. ඔවුන් එය දරා ගන්නා හැටි ඔබ දන්නේ නම් හෝ දකින්නේ නම්, ඔබට ඔබේ හිතුවක්කාරි තිරණ ඉවත දමන්නට සිතෙන්නට පුළුවන. ඔවුන් ඔබව සිහි කරන අයුරු ඔබ දන්නේ නම් හෝ දකින්නේ නම් ඔබ ට ආදරය කරන හිත් දමා යන්නට සිතන්නේ නැත.

 ඒ සියල්ල ඔබට අමාරු වන්නට ඇත. ඇත්තෙන්ම සියල්ල ඔබට අමාරුවන්නට ඇත. ඉවසීම ඔබට අමාරු වන්නට ඇත. තව දුරටත් දරා ගැනීම ඔබට අමාරුවන්නට ඇත. තව තවත් දුක සැඟවීමත්, නිතර සිනා සීමත් අමාරුවන්නට ඇත. ඔබ සියල්ල අත අරින්නට සැලසුම් කරන්නට ඇත. ඔබ ජිවිතය අත අරින්නට සිත හදා ගන්නට ඇත. ඔබ සැනසීම සෙවු තැනින් මාගේ ‍ලෝකයේ නපුරුම දුෂ්ඨයා බිහිවු බව ඔබ දන්නේ නැත. මාමේ, ඔබ සියල්ලන්ටම වඩා නපුරු දුෂ්ඨයෙකි. එ‍සේ නොවේ නම් ඔබ අපව රිද වන්නේ නැත. ඔබට නිවන් සුව යැයි මට කිසි විටක පැවසිය නොහැක. දුෂ්ඨ නපුරෝ, පුළුවන් නම් ආයෙම එන්න. එනකොට මගේ කුඩා කළ විරයා සහ ආදරවන්තයා පමණක් රැගෙන එන්න. අපව රැවටු බව කියමින් පුරුදු විදිහට හිනා වෙන්න. ඒ හොඳටම ඇති.

මාර්තු විසි එක් වෙනි අඟහරුවාදා - 2020

මට දැනෙන්නේ මම ගොඩක් තනිවෙලා. මොනවා තිබුණත් මොන දේවල් කෙරුවත්, කොයි විදිහට දරා ගත්තත්, දැන් මේ මොහොතේ මට තනිකමක් දැනෙනවා. බයක් දැනෙනවා. ඒක පිට කරන විදිහ මම දන්නෑ. මට ඒක හොයා ගන්න තරම්වත් මාව වෙහෙසන්න අමාරුයි. වචන ගලපන්න අමාරුයි. මේක අවසානය නෙවෙයි කියලා දන්නවා. මේ පටන් ගැන්ම උනත් නුනත් මේ විදිහට දරා ගන්න අමාරුයි. ඕනෑම පුංචි දේකට හිනා වෙන මම, මිනිස්සු අතර ගැවසෙනවට වඩා හුදකලා වෙන්න කැමති. ඒත් ඒක මේ විදිහට දරා ගන්න අමාරුයි. හුදකලාව කියන දේ මීට වඩා ලස්සන වෙන්න ඕන. හුඟක් ඇතින් ඇහෙන මිනිස්සුන්ගේ හිනා හඬවල් වලින් මම මගේ හුදකලාවේ බීර කොප්පේ පුරවගන්න කැමති. මම ප්‍රර්ථනා කරනවා මිනිස්සුන්ට හිනා වෙන්න අමතක වෙන්න එපා කියලා. මිනිස්සු අතරේ මේ අඩි ගණනේන් හැදෙන දුරට මම කැමති නෑ. ඇත්තෙන්ම ඔබෙන් වෙන්ව සියක් ගව්වක් දුරින් ඉන්න මම කැමති තරමටම, ඔබ තවත් කෙනෙකුට හුස්මක තරම් දුරකින් ලං වෙලා ඉන්නවට මම කැමති. ඔබේ තොල් තවත් කෙනෙකුගේ කොෆි කෝප්පයක ගැටෙනවට මම කැමති. මට දරා ගන්න අමාරුම ඇත්තේ මේ මොහොතේ ඔබ තනිව හිඳිමයි. 

 

මම දකිනවා මිනිස්සු එකිනෙකාට දොස් පවර ගන්නවා. මම දකිනවා මිනිස්සු වෛරය මුදා හරිනවා. හෙට වන විට අසල්වැසියාට ප්‍රේම කරන ලොවක් අප සතුව පවතිදැයි මම කියන්න දන්නේ නෑ. ඒත් හෙට උදෑසන මම කැමති මගේ අසල්වැසියාගේ හඬ මට වෙනදා වගේම ඇහෙනවා නම්, මම ඒ හඬට කොයි තරම් අකමැති උනත්. ‍අපි දොස් පවරන්නේ කාටද? ඔබ - මම මෙන්ම හෙට කියන දවස ගැන අවිනිශ්චිත හැඟිමකින් පෙලෙන තවත් එක් මිනිසෙකුට වෙන්න ඇති. 

 

සමහර වෙලාවට මට හිතෙනවා එළියට බහින්න, කෑ ගහලා මම බය නෑ කියන්න. උදේ පහ වෙද්දී බයිසිකලේට නගින්න. තරු දිහා බලාගෙන, සීතල උර උරා පිඹිමින් දුම් වළාවන් හදන්න. බයිසික‍ලයේ යන එන විදිහ උගන්වන්නට ස්ටේශන් එකේ පෙළ ගැහිලා ඉන්න මිනිසුන්ට රවමින් කෝච්චියට නඟින්න. ඊටත් පස්සේ තවත් බොහෝ සිදුවීම් තියෙනවා. හැමදාම නියමිත වෙලාවක් නැතත් සුපුරුදු විදිහට සිද්ධ වෙන. තව දවස් කිහිපයකින් මේ හැමදේම ඒ සුපුරුදු විදිහට ආයෙමත් සිද්ධ වේවී. ඒ අතර මට මුන ගැහෙන පුරුදු මුණ එකක් හෝ මුණ නොගැසී නොයන එකක් නැහැයි කියලා මම හිතනවා. ප්‍රර්ථනා කරනවා. මේක මොන තරම් පීඩාවක්ද? ඒ හැම දවසකටම ඒ සුපුරුදු බව නිසාම ආදරේ කරපු මට මේක හරිම පිඩාවක්. මම දන්නෑ ඉන් මා ගැලවිය යුතුද? ඒ කොහොමද කියන්න?

‍

සමහර විට හිතෙනවා ජීවිතේ මහ අමුතු පාඩම් කියලා දෙනවා කියලා. ඒ පාඩම් අපි අපේ කර ගන්න විදිහෙන් අපේම පැවැත්ම තිරණය කරාවී. ඒ පාඩම කියලා දෙන්නේ අත්භුත දෙයක් නෙවෙයි. මේ සොබාදහමයි. අපි එයට ආදරේ තරමට එය අපට ආදරේ කරාවි යන්න මම හැමදාම විශ්වාස කරනවා. 

 

මේ වචන ලියවෙන්නේ කිසිම පිළිවෙලකට නෙවෙයි, වෙනදාට මම ඔබට ලියන විදිහටත් නෙවෙයි, මට දැනෙනවා මේ වෙලාවේ මම මම නෙවෙයි කියන්න. මම ටිකෙන් ටික මට නැති වෙමින් යනවා කියන්න. ඒත් ඒ ඇතුළේ මට දැනෙනවා මගේ හුදකලාව ඒ තරම් ලස්සන වෙන්නේ මේ ලෝකේ හුදකලා නොවන, හුදකලා වෙන්න අකමැති මිනිසුන් නිසා කියලා. මම කොයි තරම් ඒ මිනිසුන්ගේ සිනාවන්, සතුටු පිරුණු මොහොතවල්, සතුටු කඳුළු හොරකම් කරගෙන තියෙනවද? ඔවුන් මොන වට්ටෝරුවකට අනුව ජිවත් වෙනවද කියන්න මම දන්නෑ. ඒ වට්ටෝරුවෙන් ඇබින්දක් නැතිව මට මේ තරම් පිඩනයක් දැනෙන්නට වෙලා තියෙනවා. ඔවුන් ඒ වට්ටෝරුව මේ මොහොතේ මොන තරම් අමාරුවකින් නඩත්තු කරන්න ඇතිද? මගේ හුදකලාවන් ලස්සන කරපු ඒ හැම ජීවියෙකුටම මම ආදරේ කරනවා. ඔවුන් සතුටින් හුස්ම ගත යුතුයි. ඔවුන් සතුටින් සිනා සිය යුතුයි. මොකද ඒ ජිවින්ගේ සතුටු මොහොතවල් වලින් හුස්ම ගෙන ජිවත් විය යුතුයි. මේ මොහොතේ ඔබ හුදකලා විය යුතුයි. මේ තනිකම ඉවසිය යුතුයි. මේ පීඩාව දරා ගත යුතුයි. ඔබ නිසා ජිවත් වන මා ජිවත් කරවීමට ඔබ ට සිදු වනු ඇත. ඉතිං ඔබ මේ අමාරුම මොහොතේත් සිනා සිය යුතුයි. 

 

බොහෝ විටක හුදකලාව ප්‍රිය කරන මට මේ වකවානුව දරා ගැනීමට නොහැකිනම්, ඔබ, අනෙක් මිනිසුන් බොහෝ වේදනා විදිනවා ඇති. වෛද්‍යවරුන්, හෙදියන්, අනෙකුත් සේවකයින් මරණ වරෙන්තුවත් ලියාගෙන රෝහල් වලට ඇතුල් වෙනවා ඇති. එය මම නොදැක්කට මට වේදනාවක් දැනෙනවා. ඒ වේදනාව වෙනුවෙන්වත් ඔවුන්ට ස්තුතී කියන්න පුළුවන් විදිහක් මම දන්නෑ. හැමදේම දරා ගන්නා ඔවුන්ගේ ආදරණියයන් වෙනුවෙන් ඇමතීමට වචනයක් මා සතුව නෑ. මට පුළුවන් දෙවියන්ගෙන් ඉල්ලන්න අනේ ඔවුන්ව ආරක්ෂා කරන්න. ඒත් මේ මොහොතේත් මම දෙවියන්නව විශ්වාස කරන්නෑ. නෑ මගේ ඉස්සරහා දෙවියන් ඉන්නවා ඔවුන් මේ වෙලාවේ කිසිම දේව කනලව්වකටවත් යටත් නොවී දේව ක්‍රියාවන්ට දායක වෙලා ඉන්නවා. මම ඔවුන් ඇමතිය යුතුයි. එහෙත් මා වෙනුවෙන් එය සිදු කරන ඕනෑම කටහඬක් වෙනුවෙන් ඒ පිටුපසින් සිට ගැනීමට මම කැමති. මොකද මගේ හඬ ඔබේ තරමට ගැඹුරින් නැගෙන එකක් නොවන නිසා. එහෙත් මේ වචන වල ගැඹුරක් නැතත් ඔබට දැනෙවි සිතනවා. ස්තුතී, සිය දහස් වාරයක් ස්තුතී. අනෙක වාරයක් ස්තුතී. ඉන් එහාට තව වචනයක් කිව හැකි නම් මා එය මෙසේ අවසන් කිරීමට කැමති, ඔබට ස්තුතී

2020 උදාව

2020 උදාව මහ අමුතුය. ජනවාරි පළවෙනිදා උදේම ඇඳ පැල‍දගෙන, එහෙම උදේම වැඩට යන්න පාරට ආවාම බස් එක නැතිය. වැඩි හොඳටැයි බයිසිකලය ගෙදර දමා බස් එකේ යන්නට ගියාම ඔහොමම ය. මාත් ඇතුළුව තවත්තුන් දෙනෙක් අපහු හැරෙන්නේ ඒ නිසාය. ‍දෙදෙනෙක් නමක් ගමක් නොදන්නා මනුස්සයින් පදවාගෙන ආ බයිසිකල් නවතාගෙන නැගි ගියෝය. අද අවුරුද්දක පළමුවෙනිදාය. ඔ‍ෆිස් යාමට වෙන්නේ නැත. එන්නෑයි කිව්වාට ඕක කොළඹ ඉන්න උන්ට තේරෙන්නේද නැත. ‍මහ පාන්දර හතරට නැගිට කිලෝ මීටර් එකසිය එකක දුර ගෙවා ගෙන වැඩට එනවා යැයි කියන්නේ ලේසි එකක්ද? අපරාදේ යැයි සිතෙන්නේ අද සාරි විලාසිතා දැක්ම පියැවි ඇසින් බලා ගැනීමට නොහැකි වීමය. ඉවසා ගන්න බැරි හෙට උදේම පොඩි බොස්ගෙන් බැනුම් අහන්නට වේ යැයි සිතීමය. අනේ මක්ක කො‍රන්නද ඉතිං හේතු කාරනා ඉදිරිපත් කරාට ඕවා තේරෙන එකක්යැ. මොනවා උනත් හිනා වෙලා ඉන්නවා යැයි දැම්ම හිතට ගන්න එක හොඳය. උදේ පළමු පැය දෙක එසේ ජල්තරව ගෙවී ගියාය.

වැඩට යන්න බැරි උනාට මේ අවුරුද්ද ජල්තර අවුරුද්දක් කර ගත යුතු නැතැයි කල්පනා කර අද දවස සුබ කටයුතු සඳහා කැප කරන්නට සිතුවෙමි. ඉන් පළමු වැන්න ලෙස අම්මා උයා සකසා තිබු කිරිබත් වලින් බාගයක් පමණ කුරුල්ලන්ට කන්නට දැමීම සිදු කළෙමි. අහා උදේ තුන්වන පැය කන් දෙකට පුදුම සනීපය මිත්‍රවරුණි.

ගිනි කෙළි වලින් කන් පුරවා ගෙන සිටින වීදි සුනඛ රංචුවට කන්නට දිය යුතු යැයි සිතුන නිසා ශිතකරණයත්, කුස්සියත් පීරන අතරේ ලෝරා වෙනුවෙන් ගෙනා මාලුත්, ගෙදර ඉවීමට ගෙනත් තිබු කරවලත් හමුවිය. මාලුත් කරවලත් දමා බත් එක ලිපේ තබා අලුත් අවුරුද්දේ උදැසන හතරවන පැය එසේ ආරම්භ කළෙමි. ඉදුනු බතද අරගෙන වීදි සුනඛයන් සොයා යමින් ඊළඟ පැය පටන් ගත්තෙමි. බයිසිකලයේ බත් බකට් එකද, කඩාගත් කැන්දා කොළද තබා ගෙන යන විට බයිසිකලය අසළටම පැමිණිමට හමුවු පළමු සුනඛයා කාරුණික වු අතර, නැට්ට වනමින් ආහාරය භුක්ති විදිමට ඌ අමතක කළේ ද නැත. දෙවැන්නා මහ මරුමුස් සුනඛයෙකි. ඌට බත් දෙනකම් හීන් හඩින් ගෙරවු අතර බත් කමින්ද ගොරවන්නට විය. හය වැන්නා හෝ හත් වැන්නා මහ අමුතුම ආකාරයේ එකෙකි. කැන්දා කොළය කටින් අල්ලා ඇද විසික් කර බත් ටික බිමට දමා ගෙන කන්නට විය. ඌට රහ දැනෙන්නේ එහෙම විය යුතුය. ඔබ මහ ඉහළින් අවුරුදු සමරා ඇති අතර, ඒය රට්ටු දැන ගැනීම සඳහා පත්තු කරපු රතිඤ්ඤා හා ගිනි කෙළි නිසා බිය වැදී සිටි සමහර සුනඛයන් තවමත් බියෙන් පසුවීම නිසා උන් කන්නේද ඇතින් ඇසෙන සමහර හඩවල් වලටද බිය වෙමිනි. ඒ පිළිබඳව සතුටු වෙමින් ඒ පැය අවසන් වන අතර, හොඳම දේ නම් ආපසු එන විට බයිසික‍ලයේ තෙල් ඉවර වීමය. දෙයියෝ සිහිවුණේ ඒ වෙලාවේය. කුප්පියකට තෙල් දෙන තැනකින් තෙල් බිංඳුවක් මිලදී ගැනීමට අතේ සතේ නැත. නමක් ගමක් දන්නැති මනුස්සයින් මේ වේලාවේ හොයා ගැනීම අපහසු නිසා ලැබු අවුරුද්ද ගැන සතුටට පත්ව ගෙදර දක්වා බයිසිකලය කෙසේ හෝ තල්ලු කර ගතිමි. මේ අවුරුද්දේ කෙට්ටු වීම එසේ ආරම්භ කරන ලදැයි හිත හදාගෙන ගෙට ගොඩ වන විටම ඇසුණේ හිටපු හොඳම කරවල කුරියා අන්තරස්දාන වී ඇතැයි කියමින් ලෝරාත්, සුකිරිත් සමඟ සුහද හමුවක් පවත්වන මැණියන්ගේ කටහඩය. ලෝරා නම් පාවා නොදෙන අතර,සුකීරියා විශ්වාස නැති නිසා නිකමට කුස්සිට එඹුණේමි. සුකිරි කියන්නේ එපා කරපු පුසෙකි. ඌගේ ඤ්ව් භාෂාව අම්මා හොඳට දන්නා නිසාත්, සුකිරීගේ මයාකාර දෑසෙහි වු අහිංසක කම නිසාත්, අන්තිමට වරදකාරයා මා විය. ඒ පැය තුළදී සුපහන් සිතින් මැණියන්ගේ මධුරතර උච්ච ස්වරයෙන් ගායනා කරන ලද කාලීන බණක් ඇසීමේ භාග්‍ය උදා විය.

අම්මාගේ දැනුම් සම්බාරය අනුව, ගස් වල තිබුණොත් කාගේ හෝ ඇස්වහ වැදීමට නියමිත කෙසෙල් කැන් කිහිපයක් කපා ගෙට ගත්තෙමි. කෙසෙල් කැනක් තැලීම නිසා අම්මා විසින් නැවත කාලීන කවිබණ ගායනය ආරම්භයට සැරසෙන අතරේ, මල් වලට වතුර දැමීමත්, කෑලෑව සුද්ද කර වත්ත එළි කිරීමත්, ගස් යට වැටී ඇති පොල් ඇහිදීමත් වැනී කාරණා ඉටු කර දීමට පොරෙන්දු වීමෙන් බණ ගායනය පොස්ට් පොන් කර ගැනීමට හැකි විය.

අවුරුද්දේ ජනවාරි පළමු වැනිදා සිදු වෙන දේවල් වලට අවුරුද්ද පුරා ම මුහුණ දෙන්නට වේ යැයි සැකයක් මා තුළ හට ගෙන ඇත. මේ සියල්ල සිද්ධ වන්නේ ලොකුකම නිසා කිරියෙන් පැණියෙන් ඉතිරෙන වාසනාවන්ත සුබ අවුරුද්දකට විෂ් නොකිරීම යැයි දැන් දැන් සාධාරණ සැකයක් මතු වී ඇති හෙයින්, මිත්‍රවරුණි, ඔබ සැමට මේසේ නොවන ප්‍රීතිමත් සුබ අවුරුද්දක් වේවායි පතමි. එහෙත් මේ ආරම්භ වුයේ අවුරුද්දක්ම නොවෙයි දශකයක් බව සිතෙන විට ළිඳට පැන වතුර බිගෙන බීගෙන යාමට ද සිත් වෙයි.

ඔබ ආතුරව නොහිඳින්න

විටෙක රිදෙන හිසය. ඇදුම්කන දෙපාය. ශබ්ද නංවන දණහිසය. හිරිවැටුණ අතැගිළිය. ඇතුළතින් සුසුම් ගිනි ගන්නා හිතය. කඩින් කඩ වැටෙන හුස්මය. විටින් විට සැලෙන මනසය. ඒ අතර අධික වෙහෙසය. මරණය සිහි කරන දිගු රැයවල්ය. නොනිදා දකින සිහිනය.

සොඳුර මේ වසන්තයයැයි නොකියන්න. මේ සෘතුව පාට නොගන්වා යන්න.

කවි අකුරු ගුළි කර ළමැද නොහෙළන්න. සිත්තමක් දෑස් මත නොඅදින්න.

මෘදු ස්වර තාලයට රහස් නොකියන්න. අනේ ඔබ ගොළු වෙන්න. හේමන්තයක මල් පිපෙන බව නොකියන්න.

හිතවත මේ සිසිරය. මා නිද්‍රාවකය. දකිනු රිසි උව දෑස් හරිනු නොහැකිය. මේ මියෙන මොහොතය. සොඳුර එය පහකි. තත්පරය. විනාඩිය. පැයය. දිනය. මාසය. අවුරුදුය. ඔබ නිහඬවම හිදින්න. මට සිසිරයේ දිගු නින්දට ඉඩ දෙන්න.

මේ වසන්තය රැගෙන ඔබ යන්න. ඉවුරු වෙයි බෝහෝ මල් පිපෙන. එහෙව් තැනක නවතින්න. මේ ආදරයම බව දකින්න. ප්‍රේමය ඇත්තේ මියැදීමට බව සිතන්න. එහෙත් ඔබ ආතුරව නොහිඳින්න.

හපුතලේ අතර මඟ

වියළි දුවිලි එක්ක හුස්ම ගද්දී, ඒ දුවිල්ලත් එක්ක ඔට්ටු වෙද්දී, ජිවිතේ ඒ දුවිලි හුළඟටම සින්න කරලා මිනිස්සු වෙන්න හීන දකිද්දී, හැමදාමත් හැම මොහොතකමත් හිතනවා මේ දුවිලි අතර මම අතර මං වෙලා කියලා.

ජිවිතේ කියන්නේ   තරඟයක්. හුස්මක් ගන්න තරමක් වේලාව නැති, හුස්මක් හෙළන්න මොහොතකට නවතින්න බැරි තරඟයක්. අපි කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් හෝ එහෙම තරඟයක තරඟකාරයෝ. ඔබ මම අපි හැමෝම.

කොළඹ කියන්නේ, මීගමුව කියන්නේ, කුරුණැගල එහෙම හෙම්බත් වෙච්ච මම නිතර නවතින තැන්. දවසේ පැය විසි හතරෙන් වැඩිපුර පැය ගණනක් පළාත් දෙකක් අතර ගමනක යෙදෙද්දී, තවත් වැඩිපුර පැය ගණනක් කෘතිමව සකස් කළ ශීත වායු සහිත වටපිටාවක ගත කරද්දී, හිනා වෙන්න උවමනා තැන් මඟ හැරෙද්දී, කතා කළ යුතු තැන් වලත් නිහඩව ඉන්න වෙද්දී, මට දැනිලා තියෙනවා ඒ මොහොතේ එතැන ඉන්නේ මම නොවන - මම කියලා. ඔව් - ඒ මොහොතවල් වල කො‍තැනකවත් මට මාව හොයා ගන්න එක ඒ තරම්ම පහසු නොවන කටයුත්තක්. මට විතරක් නෙවෙයි මම දන්නවා ඒක ඔබටත් එහෙමයි කියලා. ඒ නිසයි හිතට, ගතට පුදුමාකාර වෙහෙසක් දැනෙද්දී අපි ඉන්න පරිසරයෙන් මිදෙන්න උත්සහ කරන්නේ. එහෙම උත්සහයන් වලදී අපිට අහම්බෙන් හමු වෙන තැන් තියෙනවා. ඒ තැන් හරිම අපුරුයි. විශ්මය ජනකයි. එවැනි තැන් ඔබව උනන්දු කරවනවා තවදුරටත් ජිවිතේට එවැනි අපුරු විශ්මය ජනක අහම්බයන් ළඟා කර ගැනීම සඳහා.

 කඩින් කඩ වැටෙන වැස්ස එක්ක තෙත් වෙච්ච පරිසරයක් කියන්නේ ඇහැට මහ පුදුම සුවදායී හැඟිමක්.ඒ විතරක් නෙවෙයි මේ පරිසරය වගේම මිනිස්සුත් හරිම අපුරුයි. හරිත පැහැයෙන් බැබළෙන තේ වතු මැදින් ගලා ගෙන යන ජිවිත මේ පරිසරය එක්ක එක්කාසු වෙලා. මගේ හිතට හිතුවිලි වරුසාවක් කඩා වඳින්නේ මේ මොහොතේදී, මේ රූපය කාචගත කරන්න දරණ උත්සහයත් සමඟින්. හදවත තුළින් දෝංකාර දි දී මතු උන ඒ හිතුවිලි දැන් වෙනකොට මට අමතක උනත්, මේ පරිසරයත් එක්ක මහ ලෙංගතුකමකින් හදවත බද්ධ උනා කියන්න මට දැනුන කාරණයක්. අපි වේගෙයෙන් හුස්ම ගන්නවත් ඉස්පාසුවක් නැතුව දුවන ජිවිතේ මොකක්ද කියලා ඒ හුඟක් වේලාවන් වලදි මගේ හිතට දැනෙන දෙයක්.

ඔළුවත් ආවරණය වෙන විදිහට දවටගත්ත ඉටි රෙද්දකින් වැස්ස මඟ හරිමින් වතු වැඩට යන  මිනිස්සු සහ ගැහැණු, පුංචි තේ කඩයක රොටියක්, බඩ ඉරිඟු කරලක් විකුණ ගන්න උත්සහ දරණ මිනිස්සු, ගැහැණු තමන්ගේ හීන වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන්නේ පුදුම විදිහට.කොයිතරම් වෙහෙසකර උනත් ඒ මිනිසුන් හිනා වෙන විදිහ, අපිට ගීත කාමර වල ඉඳන් ඒ තරම් අපුරුවට මිත්‍රශිලි වෙන්න බැරි වෙන හේතුව මොකක්ද කියලා මම කල්පනා කරනවා. ඒත් මට තියෙන එකම උත්තරේ අපි මේ ජිවිතේ රේස් එකක් කර ගෙන, ඒ නිසා අපිට මඟ ඇරෙන ගොඩක් දේවල් තියෙනවා කියන එක ඒ වගේ වේලාවලදි හිතට වද දෙනවා.

හරියටම අපේ ජිවිතත් මේ වගේ. කොයි පාරෙන් මොන විදිහට ආවත් අපි එකම තැනකට වැටෙනවා. අපි දුවන ගමනේත්, තව කෙනෙක් විදින ගමනෙත්, තවත් කෙනෙක් විදවන මේ ගමනෙත් අන්තිම අරමුණ තමයි ඒ.

මේ දියතලාවේ ඉදන් හපුතලේට යන ගමනක අතරමග තැනක්. මම හිතන්නේ මම දැකපු ලස්සන ම තැනක්. මේ තැන මෙතනයි කියලා හරියටම නම් කරන්න බැරි උනත් දියතලාව හපුතලේ මාර්ගය ඔස්සේ ගමන් කරන අයට මේ සුන්දර දසුන් ඇහැ ගැටෙනවාමයි.

ඡූලි විසි හත් වෙනි සෙනසුරාදා

මහමෙර කොහිද නොම විමසමි. ඔබ දකිමි

ගිරිකුළ නගිමි නොම බිය වෙමි. ඔබ සොයමි

කතරක දැවෙමි. හෙවණැල්ලට මුවා වෙමි

අත අතහැර නොයමි. සුළැඟිල්ළේ වෙලි ඉමි

හිනැහෙන ඔබ දෑස පවසන දැ අසා ඉමි

ඒ ලෙස හිනා වෙමි. කඳුලැලි ඉවත ලමි

ජිවිත නෞවකාව  ඔබ පැඳ ආ හැටි දනිමි

ඔබගෙන් හබල ගමි. එතැනින් පටන් ගමි

මේ වැලි මාළිගාවේ මට සක්විති පදවි හිමි

ගල් වැට ලඟ හිඳිමි. සඳ පායන හැටි දකිමි

සිව් දෙස දිනමි. ජය ගන්නෙමි. පෙරට යමි.

ඔබේ ලොව අඳුර දුරු කරනට සඳක් වෙමි

මා පොඩි කළක කී පද මතකෙට ගනිමි

සඳ නොම අනත් මම තරුවක් වී දිලෙම.

ඒ මද එළියේ ඔබ සැනසෙන බව දනිමි

එබැවින් මම නිවෙමි. ඔබ නලවමි. ගී කියමි.

ඔබ පා වඳිමි. මගේ ආයුෂ එහි තියමි

සියක් ආයු පතනෙමි. හදවත සිඹිමි.

නිදුක් නිරා්ගි මගේ සුව ඔබට දෙමි

දිගු මේ සසර ඔබ සෙනෙහස පතා ඉමි.

සුබ උපන් දිනයක් අප්පපච්චි!

යාත්‍රාට 100 යි

මේ සිය වෙනි පොස්ටුව. කාලයක් ඒ කියන්නේ අවුරුදු තුනක හතරක මහන්සිය මේ ඇතුළේ තියෙනවා. සමහර විට මහන්සිය කියන වචනේ මෙතෙන්ට ගැළපෙන්නෑ. ඔව් මේ ලියවුණු ගොඩක් දේවල් ලියවුණේ ම මහන්සියකින් තොරවයි. කිහිපයක් ඇරෙන්න. සමහර කවි, විනාඩි ගණනකින් ලියවුණු ඒවා. සමහර කුඩා කතා පැය කිහිපයකින්. එහෙම ලියවුණු ගොඩක් කවි කතා මම බ්ලොග් කළේ කිසිම සංස්කරණයකින් තොරව. ඒක මට කම්මැලි ම වැඩක්. මම කිව්වේ ආයෙ කියවලා වැරදි අඩු පාඩු හදන එක එහෙම නැත්නම් සංස්කරණය කරන එක. ඒ  විතරක් නෙවෙයි  මම ආයෙ අ‍ායෙම කියවද්දි මට ඉස් ඉස්සල්ලාම දැනිච්ච හැඟිමම ආයෙ ආයෙ විදගන්න ලැබෙන එකට මම කැමති. සමහර ලියපු දේවල් තියෙනවා හරියට ම, මම දන්නැ ඒක කොහොම කියන්න ද කියලා  හරියට ඒක දරුවෙක් බිහි කරනවා වගේ ආදරෙන් ටිකනේ ටික හිතේ දරාගෙන ඉදලා, බිහි කරපු. 

ඒත් ඔය දෙවිදිහටම ලියවුණු කවි කතා ගැන මට තියෙන්නේ පැහැදිලි හැඟිමක් නෙවෙයි. ඒක මහ හිස් වෙච්ච හැඟිමක්. මම දන්නෑ වෙන විදිහකින් ඒක පැහැදිලි කරන්න. ඒ හිස් බව උපතින්ම කම්මැලි ජීවියෙක් වෙච්චි මාව තවත් කම්මැලි කරවන්න නම් සමත්. ඔව් මම දැන් ලියන්න හුඟාක් කම්මැලි. ඒත් මට මහ ලොකු හීනයක් තියෙනවා. මම සුනේත්‍රා වගේ වෙන්න සුමිත්‍රා වගේ වෙන්න තුෂාරි වගේ වෙන්න හීන දකිනවා. ඒක මට ලොකු හීනයක්. එහෙම නැත්නම් ඒක වෙන විදිහකට කිව්වොත්, මම ඉස්තරම්ම සුවඳක් කියලා විශ්වාස කරන අලුත් පොත් සුවඳ දෙන පොත් ගොඩක් මැද්දැවේ මගේ නමින් පොතක් තියෙනවා දකින එක.  කොච්චර ලොකු හීනයක් උනත් ඇත්තම කිව්වොත් වෙන මිනිස්සු තමන්ගේ හීන වෙනුවෙන් වෙහෙසෙන දශමයක ප්‍රමාණයක් මම ඒ වෙනුවෙන් මහන්සි වෙලා නෑ. මේ වේලාවේ මට තියෙන ලොකුම ගැටළුව මොකක්ද කියන්නවත් මම දන්නෑ. ඒත් මට හිතෙනවා මේ දේවල් ලිව්වට පස්සේ මට, ඒ කිව්වේ හිතට පුංචි සහනයක් දැනෙයි කියලා. සමහර විට මම බලාපොරොත්තු වෙන්නේ ඒ සහනයම වෙන්න ඇති.ඒත් ඒක මම දන්නෑ.

 ඒත් මේ වෙනකොට ලීවිම ගැන තියෙන මගේ විශ්වාසය බිඳිලා තියෙන්නේ. මම හිතන විදිහට මම දැන් විශ්වාස කරන්න පටන් අරන් තියෙනවා මම ලි‍වීමේ දක්ෂයෙක් නෙවෙයි කියන එක. ඒ විශ්වාසය කොයි තරම් උඩු දුවලාද කියනවා නම් නිතර නිතර කවි ලියපු මුහුණු පොත නිතර නිතර ඩිඇක්ටිවේට් කරන්න පටන් අරන්. බ්ලොග් එකේ කමෙන්ට් වලට උත්තර දීම වෙනුවට නිශ්ශබ්දව හිදීම තෝරාගෙන. සමහර විට මම කැමති නිහඬ බවට. පිරිසක් අතර උනත් වඩා වැඩියෙන් කෑ ගසන්නටත් හිනා වෙන්නටත් ඒ පිරිස අතරම නිශ්ශබ්ද වි හිදින්නටත්, තනිව බොහෝ දේ කල්පනා කරන්නත් පුළුවන් අපරු හැකියාවක්  මට තියෙනවා. මොහොතින් මොහොත වෙනස් වන සිතුවිලිත් එක්ක මගේ අභ්‍යන්තරය වෙනස් කර ගැනීමේ හැකියවකුත් තියෙනවා. මේ කොයික උනත් ඔබට මතුපිටින් දැකිය හැකි වන්නේ මාව. කිසිම විටක වෙනස් විමට නොකැමති යැයි පවසන මම. 

ලිවිම ගැන මට තියෙන දුර්වල ආකල්පය මඟ හරවා ගැනීමට ලේඛන කලාව  පිළිබඳව ඉගෙන ගත යුතු යැයි වරෙක මා විසින්ම තිරණය කරනවා. ඒත් වැඩි දවසක් නොගොස් එම තීරණය හකුලා ගන්නට යළිත් මා විසින්ම තිරණය කරන්නේ ලේඛන කලාව ඉගැන්වීමට හෝ කියාදීමට හැකි කෙනෙකුන් හෝ සොයා ගැනීමට නොහැකි වීමත්, තවදුරටත් යමක් ඉගෙනීම වෙනුවෙන් කැප කල යුතු කාලය සොයා ගැනීමේ අමාරුවත්, මගේ කම්මැලිකමත් නිසාය. ලිවිමේ කලාව ඉගෙන ගත හැකි හොඳම තැන කියවීම යැයි යළිත් මා විසින්ම තිරණය කරන අතරම වඩාත් ආශාවෙන් සහ ඕනැකමකින් කියවිම සිදු කරයි. පොතක් තුළ හුදකලා වීම මට ලොවක් දෙස  ගුවනේ සිට බලා සිටිම වැනි චමත්කාර වු දෙයක් නිසාවෙන් තව දුරටත් කම්මැලි කමෙන් තොරව කිරිමට මට සොයා ගත හැකි වු එකම දෙය කියවීම පමණකි.

මේ ලෝකයේ හතරාකාරයක මිනිසුන් ඇත. ඉන් පළමු කොටස ඉපදෙන්නේ හැකියාව සහ වාසනාව යන දෙකම මිට මොඵවාගෙනය. දෙවැනි කොටස වාසනාව පමණක් මිට මොළවාගෙන පැමිණෙන අතර තුන්වන පාර්ශවය හැකියාව පමණක් රැගෙන එයි.  සිව් වන කොටස නොහැකියාවත් හා අවාසනවත් ය මිට මොළවාගෙන පැමිණි පිරිසයි. උපතින් මා මින් කුමන කොටසට අයත් උවද යමක් කිරිම උදෙසා පවතින දැඩි කම්මැලිකම කම හා නොඋවමනාව මා නොහැකියාව කර පින්නාගෙන 'උපන් එකකු බවට ඒත්තු ගැන්වීමට සමත් වි ඇත. මේ හැඟිමෙන් මිදීම තරමක් අසීරු උවද, කව දුරටත් මා මා පිළිබඳ විශ්වාස කිරීම සිදු කරන්නේ නැත. එහෙයින් තවමත් මහා හීනයක් දකිමින් නින්දට යාමත් එම ආස්වාදයෙන් පිබිදිමටත් පමණක් මම කැමැත්ත දක්වයි. හීනය යථාර්තයක් කර ගැනිමට සිදු කළ යුත්තේ කුමක්දැයි මා නොදන්නේ උවද, දන්නා කෙනෙකුන් හෝ පවසන දෙයක් ඇසිමට හෝ පිළිගැනීමට උත්දුක නොවන්නේ ඇයිදැයි මට වැටහෙන්නේ නැ. සමහර විටෙක එය මා තුළ වෙලා ගත් හිස් බව හෝ තරමක් දුරට පුම්බාගත් අහංකාරයම විය හැකිය. එහෙත් උඩඟු වීමට තරම් දෙයක් හෝ යමක් මා සතුව නොමැති බැවින් මා අහංකාර එකියක ලෙසින් කරනු ලබන විග්‍ර්‍රහයනට මම අකමැති වෙමි. 

කුමක් උවත් මෙහි මා ලියු දේ නැවත උඩ සිට නොකියවන අතර, මෙය ලියන්නට ගත් මොහොතේ සිට අවසන් කළ යුතු යැයි සිතෙන මේ මොහොත දක්වාම එකින් එකට සිතුන සියල්ල මෙහි ලියා දැමුවෙමි. වචනයක අකුරක වැරුද්දක් දුටු තැන ඒවේලේම බැක්ස්පේසයට දකුණතේ මැදගිල්ල පිහිනුවා විනා නැවත කියවා යමක් වෙනස් නොකළ බව කිව යුතු යැයි සිතමි. 

තව දුරටත් මම ඒ මහා හීනය දකින අතර, කෙදිනක හෝ එය සෑබැවක් උවහොත් මා තුළ පවතින හිස් බව වසා ගන්නට මේ තබන්නා වු සටහන ඒ සඳහා ප්‍රථම මඟ පෙන්වන්නා වන බව මට විශ්වාස කළ හැකිය.

ඔබ මත්වීම සඳහා විශේෂිත වු නම් කරන ලද පානයන් තොළ ගානා අතර, මම උපතින්ම මත් වී පැමිණ ඇති බැවින් මා දකින සිහිනයන් යාථාර්ථයෙන් එපිට ට පමණක් සීමා වන බව මා කුමක් ඔබ හා පැවසුවද එය සහසුදක් සේ දනිමි.  

එය මෙලෙස සිදු වුවා නම්

එදින සිහින වලින් ඇහැ ඇරුණා පමණි. යළිත් සිහින දකින්නට සුවැති වු නින්දවල් අහිමි කරමින් කොළඹ පිපිරුම් හඬින් කම්පිතව ගිය වගට තොරුතුරු ලැබෙන්නට විය. අප  පශ්චත්තාපය කැටි කොට ගත් තත්පර, විනාඩි, හා දින ගෙවමින් සිටියෙමු. සියල්ල වු අකාරය සොවින් වැළපෙමින් අසා සිටියෙමු.  කඳුළු තුළ ගිලෙමින් සිටියවුන් සමඟ අපත් කඳුළු වැගිරුවන් වෙමු. සුසුම් සඟවාගත්තන් වෙමු. ක්‍රෝධයත්, වෛරයත් පසෙකලා සංසුන්ව සිටින්නට හෘදයට අණ දුන්නේ වෙමු. අප තව තවත් අසරණබවට පත්ව ඇති වග දැනෙන්නට පටන් ගත් මොහොතේ පටන්, පාලකයන්ට වෛර කරන්නට විමු.  

පාලකයන් අප කෙළි බඩු යැයි සිතාගත් වනම අප හා මහා කෙළියක යෙදි සිටින්නේය. අපත් සිඟිති කුඩා දරුවන් මෙන් ඔවුන්ගේ බසට සවන් දෙමින්, බාල ගිරිය අද නොවේ හෙටයි කියා සැනසෙන්නේය. එහෙත් ඒ හෙට නම් වු දවස කෙදිනක හෝ අදා නොවන වග අප ට වඩහා ගත නොහැකි වන්නේ මන්දැයි අපි අපිම නොදන්නෙමු.

ගත වු දවස් වල අඳුරු පැහැයන් ගිලිහෙමින් පැවතියද එම අඳුරු පැහැයන් අප වෙත ලඟා කෙරු තත්පර සියල්ලම මෙසේ විසඳි ගියා නම් යැයි හදවත ගෙවෙන ගෙවෙන හැම තත්පරයකම කරන මිමිණිල්ලක් වෙයි. 

 

ඔබගේ දෙවියන් ද - ඔවුන්ගේ දෙවින් ද - මගේ දෙවියන් ද ලෝකය මවා දුනි නම්, ස්වර්ගය ඇත්තේ මෙහිය.

මිනිසුනි, ස්වර්ගය නම් මිහිමත, ප්‍රේමය අතින් ගෙන ඔබ ඇවිද ගියා නම්,

ප්‍රේමය අතින් ගෙන ඔබ ඇවිද ගියා නම්

 

 

 

 

දෙවියන් ආදරයෙන් වැළඳ ගැනීම සඳහා දෙඅත් ලබා දුන්නේය. දෙවියන් ආදරයෙන් පුරවාලීම සඳහා හදවත ලබා දුන්නේය. එවන් දෙඅත් හා හදවත් ඇති මිනිසුන්‍ සුපිරි විරයන් වු  ලොවක සියලු මිනිසුන්ම එසේ වී නම්, 

මිනිසුනි, ඔබත් මේ මාවතට එන්න. එහි පිපෙන මල් සුවඳදැයි බලන්න.

 

දෙවියන් ආදරයෙන් වැළඳ ගැනීම සඳහා දෙඅත් ලබා දුන්නේය. දෙවියන් ආදරයෙන් පුරවාලීම සඳහා හදවත ලබා දුන්නේය.

 

දෙවියන් මිනිසුන් නිර්මාණය කළහ. මිනිසුන් විරයන් බිහි කළහ.

විරයන් හදවත් තුළ අමරණිය වුහ.

අමරණිය වු මිනිසුන් අත ජයග්‍රහණයේ සලකුණු විය.

ඔවුන් ජිවත් වෙමින් සැමරීම් සිදු කළහ.

දෙවියන් විරයින් තනන මඟ එලෙස කියා දී තිබිණ.

ලේ තැවරුණු දෑතක ජයග්‍රහණයේ උදම් රේඛා නැත.

ජයග්‍රහණයේ සැමරීම් වල වැළපීම් නැත.

මිනිසුනි,

සතුටු සැමරුම් තුළ පමණක් දෙවියන් දකින්න.

ලේ තැවරුණු දෑතක ජයග්‍රහණයේ උදම් රේඛා නැත.

ජයග්‍රහණයේ සැමරීම් වල වැළපීම් නැත