මේ ගමන දිගු වෙන්න පුළුවන්, කෙටි වෙන්නත් පුළුවන්
එහෙම දිගු,කෙටි ගමන් වල කළු, සුදු අහුමුළු සොයා පදවන යාත්‍රාව
Showing posts with label මහ පොළව සහ මිනිස්සු. Show all posts
Showing posts with label මහ පොළව සහ මිනිස්සු. Show all posts

Thursday, June 10, 2021

කළු වඳුරකු සියැටල්ට ලියයි

 

සුගන්දවත් පුෂ්පයන් තව දුරටත් අපගේ සොහොයුරියෝ  නොවෙති. අමු අමුවේ පුළුස්සා දමන ලද වන ලැහැබකින් නැගෙන දුම් රොටු පිස හමන සුළඟ පමණක් අප ආග්‍රහණය කරන්ණෙමු. සුදු මිනිසුන් පමණක් නොව කළු වඳුරන් වු අපද මරණින් මතු ඔබගේ මැණියන් වු මේ මහ පොළව අමතක කර දමන්නෙමු.

ඔබට අරුමයක් වුවාට අපට අරුමයක් නොවන පරිදි මේ මහපොළොවෙන් ඉහළට නගින්නා වූ උණුහුමටත් , අහස් ගැබටත් මිළක් නියමි වී ඇත. ඔබගේ මුතුන් මිත්තන් සැඟව ඇතැයි සිතන තාරකා වලටත් වැඩිය දිප්තිමත් ලෙසින් එළි විහිදුවමින් පුපුරා හැලෙන වෙඩි උණ්ඩ, මිසයිල එයට හොදම උදාහරණය නොවන්නේද? මේ මහ පොළවේ හා අහස් ගැබට එක වෙඩි  උණ්ඩයක තරම්වත් වටිනාකමක් නොමැති බව අපි දනිමු. කළු වඳුරන් වු අප වෙඩි උණ්ඩ රැඳි දෑත් වලට බියෙන් සැඟවයා යුතු බව පමණක් අපගේ නායකයින් අපට කියා දෙමින් සිටි. කුඩා කළු වඳුරන් වු අප බිය වෙමින් පලා යමින් සැඟවෙමින් සිටින්නෙමු. වාතයේ වූ නැවුම් බවත් ජලයේ වූ දිදුලන කාන්තියත්, අප දකින්නේ ලේබල් කරන ලද  ප්ලාස්ටික් බෝතලයක් තුළිණි. එය ඔබට කොතෙක් පුදුමය දනවන්නක් වුවද නැවුම් වාතයටත්, දිදුලන කාන්තිමත් ජලයටත් මිළක් නියම වන්නේ එළෙසින්ය. දේවදාර ගසක දිළිසෙන කිනිති කොනිත්තන, වැලි තලාවලින් පිරුණු වෙරළක කසල දමන, අඳුරු වන ගැබ තුළ වූ මීදුම් වළා ගිණි ලා වනසන , එළිමහනක ගුම් නද නගන කුඩා ප‍්‍රාණින් විෂ දමා මරණ   මාගේ මිනිස්සුන්ගේ මතකයන් සහ අත්දැකීම් ඔබගේ මතකයන් හා අත්දැකිම් සමඟ සම කළ නොහැක. තුරුලතා අතරින් දිව යන සෑම මං පෙතක්ම රතු මිනිසුන්ට මතක මං පෙතක් වන මුත් කළු වඳුරන් වු අපද සුදු මිනිසුන් මෙන්ම ජීවය අමතක කර දමන්නට හුරුව හිඳින්නෙමු. මුවන්, අශ්වයන්, රාජාලියන් ඔබගේ සොහොයුරන් වන බව අපි දනිමු. එහෙත් කළු වඳුරන් වු අපට මේ ප්‍රාණින් අපගේ සොහොයුරන් නොවෙති. දළ කපන ලද මිය ගිය ඇතුන්, වන අලින්, කළු දිවියන්, වෙරළ මත හමුවන මිය ගිය කැස්බෑවන්, තවත් මුහුදු ජීවින් අප දැක ඇත්තෙමු. ඔබගේ සොහොයුරන් වු ජිවින් මිය ගියද කළු වඳුරන් වු අපට ඒ වෙනුවෙන් මිලක්, වන්දියක් ලැබෙන බව අපි දනිමු. ඉතිං සැනසෙන්නෙමු. ඔබගේ සොහොයුරන්ට පිං සිදු වන්නට කළු වඳුරන් වු අප ජිවත් වන්නෙමු. කඳු ශිඛර, තෘණ බිම් වල වූ පිනි බිඳු, තවදුරටත් එකම පවුලකට අයත් වන්නේ නැත. අප එසේ සිතන්නේද නැත. කළු වඳුරන් වු අප ඔබ දුටු සුදු මිනිසුන් මෙන්ම වෙනත් පවුලකි. අශ්වයන් මෙන්ම මෙහි සිටින සිය දහසක් වු ඇතුන්, ගවයන්, මුවන් හා තවත් ජිවින්ගේ දහදියට අපගේ දහදිය සමාන වන්නේ නැත. ඕ රතු ඉන්දියානු නායකයාණනි, එසේ සිතීම ම මහ විඛාරයකි. සමාවන්න.

ප්‍රෙයරි තණ බිම හරහා ගමන් කරන දුම්රියක සිට විනෝදයට දහස් ගණන් කුළු හරකුන් වෙඩි තබා මරා දමන ලද්දේ ඇයිදැයි ම්ලේච්ඡයකු වු ඔබට වැටහෙන්නේ නැත. එසේම කිසිඳු විනෝදයකින් තොරව එක් කුඩා වරදකින් දස දහස් ගණනින් මුහුදු ජිවින් සමුල ඝාතනය කරන්නේ කෙසේදැයි උගත් යැයි, උපාධි ලද මට ද වැටහෙන්නේ නැත. හුස්ම ගන්නා අනෙක්  ජිවින්ට වඩා  පොළව මත ඉදි වු කර්මාන්තයන් වැදගත් වන්නේ කෙසේදැයි මටද වැටහෙන්නේ නැත. එහෙත් මා දන්නා එක දෙයක් ඇත. ඔබ පවසන පරිදිම  දිනක මිනිසා මේ පොළව මත හුදකලා වන්නේ නම් ඒ සඳහා ඇති බිය විසින් ම එයට උත්තර සෙවීම සඳහා ඔවුන් උත්සහ කරමින් සිටින වග දනිමි. ඔබ තාරකාවකැයි සිතු ග්‍රහලෝවක මිනිසුන් ජිවය සොයමින් සිටින්නේ ඒ නිසාවෙන් විය යුතුය. රතු ඉන්දියානු නායකයාණනි, රැක ගැනීමට වඩා අලුතින් සොයා ගැනීම සහ සකස් කිරීමට මිනිසා විසින් දක්වන මේ ආශාව ද මට වැටහෙන්නේ නැත. රැක ගැනීම තුළ ගැබ්ව ඇති ආදරය යන වචනය අප නොහඳුනන බව පමණක් දනිමු.

මේ සෑම සියලු දෙයක් අතර ඇත්තේ එකම සහ සම්බන්ධයක් බව සුදු මිනිසුන් මෙන්ම කළු වඳුරන් වු අපද විශ්වාස කරන්නේ නැත. මේ මහ පොළවට වන සෑම හොඳ හෝ නරකක්ම අපට ද අපගේ දරුවන්ට ද වන බව ඔබ මතක් කර දී ඇතත් අප එය අමතක කර දමන්නෙමු. මේ මහ පොළව ඔබගේ මව මිස එය අපගේ මවක ලෙස අප සිතන්නේ ද නැත. මේ මහ පොළවෙහි අයිතිය ඇත්තේ මිනිසාට පමණක් බව සුදු මිනිසුන් සේම  අප ද විශ්වාස කරන්නෙමු. එහෙයින් මිනිසුන් සහ ජිවින් අතර ඇති ජිවන ජාලය අප කඩා බිඳ දමන්නේමු. ඔබගේ අම්මා වු මහ පොළව සියළුම මිනිසුන් එක්ව සාමුහිකව දුෂණය කරමින් සිටි. කළු වඳුරන් වු අපද එහි කොටස් කරුවන් වන බැවින් එය මෙහි ඔබට ලියන්නෙමු. ඒ කෙසේද යත්, ඔබගේ මව උඩු කය වසා පොරවාගෙන සිටින, වනස්පතිය උදුරා දමන්නෙමු. කඳු ශිඛර වු පියයුරු තලා දමන්නෙමු.  සාගරය වු සළුව ඉරා දමන්නෙමු. සාගර ජිවින් වු මණිමේකළාව කඩා දමන්නෙමු. ඇගේ බද මත වන සිරිම් කැළල්, ඔබට පෙනෙන්නේ නැත. ඇගේ කෑ ගැසීම් ඔබට ඇසෙන්නේ නැත. මන්ද , ඔබ කියු පරිදිම පරාජයෙන් ලජ්ජාවට පත්වුණු ඔබේ සටන් කාමීන් සමඟ එක්ව පැණි රස අහර සහ මත්පැනින් සප්පායම් වෙමින් අලසකමින් දිවි ගෙවන මුතුන් මිත්තන් අතර තාරකාවක් බව ට ඔබ අද පත්ව ඇත. මහ පොළවට ආදරය කරන කිසිවකු මෙහි ඉතිරි වී නැත. ඉතිරි වී සිටි ස්වල්ප දෙනාද අද භාස්මාවශේෂ වී ඇත. තවත් කොහේ හෝ තැනක යමෙක් ඉතිරි වී ඇතිද,එදෙසට එල්ල වු දහසක් තුවක්කු කටවල් ද ඇත. ඉතිං අප එකිනෙකා ඔබගේ මව වු මහ පොළව දුෂණය කරමින් සාමකාමීව වසන්ට තිරණය කර ඇත්තෙමු.  

ඔබ පවසා ඇති පරිදිම අප සියල්ලෝම සොහොයුරෝ වෙති. ඔබගේ මිනිසුන් මෙන්ම කළු වඳුරන් වු අප ද අපගේ භුමිය විකුණමින් සිටින්නෙමු. දිප්තිමත් සාගර ජලයෙන් වටවු කුඩා දුපතක කළු වඳුරන් වු අප වාසය කරන බව ඔබ දන්නවා ඇත. ඔබ මෙන්ම අපගේ කළු වඳුරු නායකයන්ද මේ භුමිය විකුණා දමා අහවරය. ඔවුන්ද කුමක් හෝ පවසනු ඇත. ඔවුන්ද කුමක් හෝ ලියනු ඇත. එහෙත් අතීතයත් වර්ථමානයත් එකක් බව කුඩා කළු වඳුරකු වු මට වැටහෙමින් පවති. ඔබගේ දෙවියන් මෙන්ම මා දකිනා දෙවියන්ටද මේ මහ පොළව මත වාසය කරන විනාශකාරි මිනිසා ගලවා ගත නොහැකි බව මම දනිමි. මේ කුඩා කළු වඳුරන් එක්ව මේ දුපතේ සැම දළ ඇතෙකුම මරා දමනු ලද පසුවද, කඳු ගංගා හාර  සියළුම මුතු මැණික් සොරා ගෙන අවසන් උවද, සුගන්දවත් පුෂ්පයන් නොපිපෙන කලක උවද, මෙහිම වැටී හුස්ම සිරවී මිය යන දිනක උවද, අප මෙය රැක ගැනීමට නොසිතනු ඇත. මන්ද අප කුඩා කළු වඳුරන් රංචුවකි. වරල් සළමින් පිහිනා යන මසුන්ද, දුව යන මුවන්ද, පියඹා යන පක්ෂින්ද, තවත් ශිත සෘතු කිහිපයක් ගත වන විට අප විසින් මිහි පිටින් තුරන් කර දමනු ඇත. එහෙත් අනාගතයේ කළු වඳුරු දරුවන් වෙනුවෙන්, පතන බිමක, වැසි වනාන්තරයක, සුනිල දිය දරහරක, රළ නැ‍‍ගෙන වෙරළක, කඩා හැලෙන දිය ඇල්ලක, පියඹ යන පක්ෂින්ගේ, දිය කෙළින මසුන්ගේ, හා කරඩු වඩම්මන ඇතුන්ගේ, තරඟ කරන අශ්වයන්ගේ, බියවී දුවන මුවන්ගේ, පිල් විහිදන මොණරුන්ගේ, රූපයන් ඡායාරූපගත කරන්නෙමු. අප අනාගතය වෙනුවෙන් ඒ සියළුම ඡායාරූප පමණක් සංචිත වශයෙන් පවත්වා ගෙන යාමට තීරණය කර ඇත්තෙමු. අප අපේ අනාගත දරුවන් වෙනුවෙන් තබා ඇති පියවර ඔබ තැබු පියවරට වඩා ශ්‍රේෂඨ බව අපගේ නායකයින් අපට කියා දෙමින් සිටි. ඔවුන් ඡායාරූප මඟින් හා විඩියෝ පට මඟින් අනාගතයේදි කුරුළු කුජන අසනු ඇත. මසුන්, ඇතුන්,අශ්වයින් නරඹනු ඇත. රාජාලින් සේ දෑත් විහිදා පතන බිම් මතට ඉහළින්  පියාඹා යනු ඇත. රාජාලින් විදි උඩු සුළගෙහි පහස ඔවුන්ගේ කම්මුල් මත  පතිත වනු ඇත.

අලුත උපන් දරුවකු තම මවගේ හදවතේ රිද්මයට ආදරය කරන්නාක් මෙන් මේ මහ පොළවට ආදරය කරන්නට අපට නොහැකි විය. ඔබ ආරක්ෂා කළාක් මෙන් එය ආරක්ෂා කරන්නට නොහැකි විය. එහෙත් ඔබ ඔබගේ පොළව සුදු මිනිසුන්ට විකුණා, ඔබගේ මුතුන් මිත්තන් අතරට එක් වුයේ ලජ්ජාවෙන් මිරිකෙමින් නම්, ආදරණිය රතු ඉන්දියානු නායකයාණනි, බලන්න තවත් දහස් ගනන් නායකයින් මේ මහ පොළව මත බිහි වී තමන්ටද අයිති නැති භුමියට මිළ නියම කරමින් හිදින හැටි. හුදෙක් මිලේච්ජ‍යකු පමණක් යැයි ඔබ කියා ගන්නා සියැටල් වු ඔබ ලජ්ජාවෙන් මි‍දෙන්න.

 

පින්තුරය : තුෂාරි හේරත්

 

 

 

 

Wednesday, August 21, 2019

හපුතලේ අතර මඟ


වියළි දුවිලි එක්ක හුස්ම ගද්දී, ඒ දුවිල්ලත් එක්ක ඔට්ටු වෙද්දී, ජිවිතේ ඒ දුවිලි හුළඟටම සින්න කරලා මිනිස්සු වෙන්න හීන දකිද්දී, හැමදාමත් හැම මොහොතකමත් හිතනවා මේ දුවිලි අතර මම අතර මං වෙලා කියලා.
ජිවිතේ කියන්නේ   තරඟයක්. හුස්මක් ගන්න තරමක් වේලාව නැති, හුස්මක් හෙළන්න මොහොතකට නවතින්න බැරි තරඟයක්. අපි කැමැත්තෙන් හෝ අකමැත්තෙන් හෝ එහෙම තරඟයක තරඟකාරයෝ. ඔබ මම අපි හැමෝම.

කොළඹ කියන්නේ, මීගමුව කියන්නේ, කුරුණැගල එහෙම හෙම්බත් වෙච්ච මම නිතර නවතින තැන්. දවසේ පැය විසි හතරෙන් වැඩිපුර පැය ගණනක් පළාත් දෙකක් අතර ගමනක යෙදෙද්දී, තවත් වැඩිපුර පැය ගණනක් කෘතිමව සකස් කළ ශීත වායු සහිත වටපිටාවක ගත කරද්දී, හිනා වෙන්න උවමනා තැන් මඟ හැරෙද්දී, කතා කළ යුතු තැන් වලත් නිහඩව ඉන්න වෙද්දී, මට දැනිලා තියෙනවා ඒ මොහොතේ එතැන ඉන්නේ මම නොවන - මම කියලා. ඔව් - ඒ මොහොතවල් වල කො‍තැනකවත් මට මාව හොයා ගන්න එක ඒ තරම්ම පහසු නොවන කටයුත්තක්. මට විතරක් නෙවෙයි මම දන්නවා ඒක ඔබටත් එහෙමයි කියලා. ඒ නිසයි හිතට, ගතට පුදුමාකාර වෙහෙසක් දැනෙද්දී අපි ඉන්න පරිසරයෙන් මිදෙන්න උත්සහ කරන්නේ. එහෙම උත්සහයන් වලදී අපිට අහම්බෙන් හමු වෙන තැන් තියෙනවා. ඒ තැන් හරිම අපුරුයි. විශ්මය ජනකයි. එවැනි තැන් ඔබව උනන්දු කරවනවා තවදුරටත් ජිවිතේට එවැනි අපුරු විශ්මය ජනක අහම්බයන් ළඟා කර ගැනීම සඳහා.

 කඩින් කඩ වැටෙන වැස්ස එක්ක තෙත් වෙච්ච පරිසරයක් කියන්නේ ඇහැට මහ පුදුම සුවදායී හැඟිමක්.ඒ විතරක් නෙවෙයි මේ පරිසරය වගේම මිනිස්සුත් හරිම අපුරුයි. හරිත පැහැයෙන් බැබළෙන තේ වතු මැදින් ගලා ගෙන යන ජිවිත මේ පරිසරය එක්ක එක්කාසු වෙලා. මගේ හිතට හිතුවිලි වරුසාවක් කඩා වඳින්නේ මේ මොහොතේදී, මේ රූපය කාචගත කරන්න දරණ උත්සහයත් සමඟින්. හදවත තුළින් දෝංකාර දි දී මතු උන ඒ හිතුවිලි දැන් වෙනකොට මට අමතක උනත්, මේ පරිසරයත් එක්ක මහ ලෙංගතුකමකින් හදවත බද්ධ උනා කියන්න මට දැනුන කාරණයක්. අපි වේගෙයෙන් හුස්ම ගන්නවත් ඉස්පාසුවක් නැතුව දුවන ජිවිතේ මොකක්ද කියලා ඒ හුඟක් වේලාවන් වලදි මගේ හිතට දැනෙන දෙයක්.

ඔළුවත් ආවරණය වෙන විදිහට දවටගත්ත ඉටි රෙද්දකින් වැස්ස මඟ හරිමින් වතු වැඩට යන  මිනිස්සු සහ ගැහැණු, පුංචි තේ කඩයක රොටියක්, බඩ ඉරිඟු කරලක් විකුණ ගන්න උත්සහ දරණ මිනිස්සු, ගැහැණු තමන්ගේ හීන වෙනුවෙන් මහන්සි වෙන්නේ පුදුම විදිහට.කොයිතරම් වෙහෙසකර උනත් ඒ මිනිසුන් හිනා වෙන විදිහ, අපිට ගීත කාමර වල ඉඳන් ඒ තරම් අපුරුවට මිත්‍රශිලි වෙන්න බැරි වෙන හේතුව මොකක්ද කියලා මම කල්පනා කරනවා. ඒත් මට තියෙන එකම උත්තරේ අපි මේ ජිවිතේ රේස් එකක් කර ගෙන, ඒ නිසා අපිට මඟ ඇරෙන ගොඩක් දේවල් තියෙනවා කියන එක ඒ වගේ වේලාවලදි හිතට වද දෙනවා.

හරියටම අපේ ජිවිතත් මේ වගේ. කොයි පාරෙන් මොන විදිහට ආවත් අපි එකම තැනකට වැටෙනවා. අපි දුවන ගමනේත්, තව කෙනෙක් විදින ගමනෙත්, තවත් කෙනෙක් විදවන මේ ගමනෙත් අන්තිම අරමුණ තමයි ඒ.
මේ දියතලාවේ ඉදන් හපුතලේට යන ගමනක අතරමග තැනක්. මම හිතන්නේ මම දැකපු ලස්සන ම තැනක්. මේ තැන මෙතනයි කියලා හරියටම නම් කරන්න බැරි උනත් දියතලාව හපුතලේ මාර්ගය ඔස්සේ ගමන් කරන අයට මේ සුන්දර දසුන් ඇහැ ගැටෙනවාමයි.



Wednesday, March 22, 2017

මහ පොළව සහ මිනිස්සු : 02





නටන්න බැරි ගොඩක් මිනිස්සු, මේ මහ පොළව ඇදයි කියලා කෑ ගහනවා.



එහෙම කෑ ගහන සමහර මිනිස්සූ, මේ මහ පොළවට යවුල් පහරවල් දීලා ඒ ඇද නැති කරන්න හදනවා.


එත්,...... ඒ හැම යවුල් පහරක්, උදලු පහරක් වගේම පොරෝ පහරක් උනත් මේ මහ පොළව දරා ගන්නවා.


එත්,...... කවදාවත්ම මේ මහ පොළව ඇදයි කියලා නටන්න බෑ කියන මිනිස්සූන්ට, මේ මහ පොළව දොස් කියන්නෑ. එහෙම දොස් කියලා කෑ ගැහුවත්, ඒ හඩ කිසිම මනුස්සයෙකුට ඇහෙන්නෙත් නෑ.


මේ මහ පොළව කැරකැවෙන වේගයටත්  වඩා වේගෙන් හුස්ම ගන්න මිනිස්සු, ඊටත් වඩා වැඩි වේගෙන් සුසූම් හෙලද්දීත්, මේ මහ පොළව කෑගහන ඒ හඬ ඇහුනත් නැහුණා වගේ ඉන්න පුරුදු වෙලා.


එහෙම ඉන්න පුරුදු වෙච්ච ගොඩක් මිනිස්සු, තමන්ගේ සුසූමක බර, තමන්ගේ කඳුලක බර මේ මහ පොළවට ඇහෙන්නෑ කියලා දෙස් දොවොල් දෙනවා.


එත්,...... මිනිස්සුන්ටම අමතකයි, තමන්ගේ කඳුලක, සුසූමක වගේම දහඩිය බරත් මේ මහ පොළව දරා ගන්නවා කියලා.


එහෙම අමතක කරපු මිනිස්සූ, මේ මහ පොළව සින්නක්කර ඔප්පූ වලට කොටු කරගෙන තමන්ගේ නමින් ලේබල් අලවා ගන්නවා.


එහෙම උරුමකම් හදා ගත්ත මිනිස්සු, තමන්ගේ උරුමය රකින්න බලි තොවිල්, කොඩි වින, වලට විතරක් නෙමෙයි යූද්ධය සහ සාමය කියන වචන වලටත් මුවා වෙනවා.


තමන්ගේ උරුමය රකින්න ඒ විදිහට කැප උන ගොඩක් මිනිස්සුන්ට, ජිවිතේ තමන්ගේ උරුම සින්න වෙලා මේ මහ පොළව බදා ගෙන අඩන්න උන මොහෝතේදීවත්,



“උඹලා කොතැන කොහොම ඉපදුනත් ඔක්කෝම මගේම දරුවෝ කියලා මේ මහ පොළව කෑ ගහන හඬ ඇහෙන්නෑ.”



ඒ,...... හින්දාම මිනිස්සු තමන්ගේ ජිවිතේ හදා ගන්න, තමන්ට වාසනාව උදා කර ගන්න මේ මහ පොළව තමන් කැමති කැමති විදිහට වෙනස් කරනවා.


ඒ,...... විදිහට මේ මහ පොළව වෙනස් කරද්දී, තමන්ට මෙන විදිහේ වේදනාවක් දැනුනත්, තමන්ගේම දරුවන්ගේ නාමෙන් මේ මහ පොළව ඒ වේදනාව දරා ගන්නවා.


ඒ,...... වේදනාව දරා ගන්න මේ මහ පොළවම හිතේ කහටක් නැතිව, මහ පොළව මත දෙපයින් හිට ගත්ත හැම මනුස්සයෙකුටම, මේ මහ පොළවේම හතර රියනක් වෙන් කරලා, කවදා හරි දවසක තමන්ගේ තුරුළට අරන් උණුහුම දෙන්න බලා ගෙන ඉන්නවා.







Saturday, January 28, 2017

මහ පොළව සහ මිනිස්සු



මිනිහෙක් සරළම තැන ඉඳන් ජිවිතේ පටන් ගන්නේ, මේ මහ පොළවේ දෙපයින් හිටගෙන.



එත්,

මේ මහ පොළවට කාරලා කෙළ ගහන මිනිස්සුන්ට අමතකයි,
තමන් පය ගහලා ඉන්නේ මේ මහ පොළවේ කියලා.


කවදා හරි දවසක ජිවිතේ අවාසනාව ලඟා වුනාම,
මේ මහ පොළව බදා ගෙන වැළපෙන මිනිස්සුන්ට ඒ දවසේදී, මේ මහ පොළවේ වටිනාකම දැනෙනවා.


ටික දවසකින් ඒ වටිනාකම් වෙන්දේසි කරන මිනිස්සු, ඒ පොළවේම සත් මහල් ප්‍රාසාද හදනවා.


සඳළුතල වල ඉඳගෙන තමන්ගේම කුණු හෝදලා  මේ මහ පොළවට ඒ ඉඳුල් වතුර ටික විසි කරන මිනිස්සුම, ඉඩොරේදි කාටස්ක අව්වේ පිච්චි පිච්චී දිය පොදක් හොය හොයා සුසූම්ලනවා.


ඒ දවසේදී, නැගෙන සුසුම් පොද දිය කරලා මේ මහ පොළව අස්වද්දන්න හිතට වාරු ගන්නවා.


ඒ මිනිස්සුම වැසි සමය ලඟා වෙලා වැටෙන ලපළු වැස්සට කිරි වදින කුරහන් ටික කපලා අටු කොටු පුරවන කොටම, මේ මහ පොළව මත කුරහන් පිදෙන බව අමතක කරනවා.


මිනිස්සුන්ට හැමදාම හැම මොහොතකම මේ මහ පොළව අමතක වෙනවා.



ඒත්, මේ මහ පොළව හැමදාම මිනි්සසු දෙපයින් හිට ගන්න කොට ඒ බර දරා ගන්නවා.






FourTwentyAMThought

මේ කවියක් නෙවෙයි ආත්මය හිර කෙරූ වචනයි මෙය මම ලියන්නේ ඇත්තෙන්ම මගේ පලවෙනි පෙම්වතාටයි ("දයාබර ....." මම ආමන්ත්‍රණය ගන්නේ ඔහොමයි...